asliberry

Yardım Ricası

2012-01-30T15:24:00.003+02:00

Geçen hafta çok yakın bir iş arkadaşımın babası vefat etti. Kamu görevlileri emekli sandığından emekli maaşı alıyordu. Arkadaşımın annesi de bu emeklilik kaydından faydalanarak kanser tedavisi görüyordu. Bugün öğrendik ki baba vefat edince emekli maaşı anneye devrolana kadar devlet kanser ilacını ödemeyi kesiyormuş. İlacın fiyatı 7,000 TL civarı. Eczane de emeklilik işlemleri hallolana kadar ilacı ödünç vermedi. Biz bir yandan emeklilik işlemlerini hızlandıracak bir şeyler yapmaya çalışıyoruz. Ancak annenin elinde bu Anfinitör kanser ilacı da sadece 1 günlük doz kalmış. Yarın ilacını içemeyecek. Eğer aynı tedaviyi görenlerden borç olarak ilaç temin edebilirsek devir işlemleri olunca ilaçları aldığımız kişiye iade edeceğiz. Zaten devir işlemleri uzun sürerse de bir şekilde kredi kartlarını falan birleştirip ilacı satın almak zorunda kalacağız. İstanbulda yardımcı olabilecek, borç ilaç verebilecek tanıdıklarınız varsa bana mail atarsanız telefonlaşarak iletişim kurabiliriz. Şimdiden teşekkürler.

Günler

2012-01-25T23:15:00.000+02:00

23 Ocak Pazartesi günü Yaman sünnet oldu. Hala bunun hayatımın en büyük hatası olduğunu düşünüyorum. Hala keşke yaptırmasaydım diyorum. Neyse oldu da bitti maaşallah diyelim. Kurcalamayalım, düşündükçe içimi saran pişmanlık büyüyor. Bu katliamın yarattığı travmayı Yaman'la birlikte atlatmaya çalışıyoruz. Yaman üç gündür yatıyor. Bu tatilin bir güzel yanı aylar hatta yıllardır bekleyen ev işlerini halletmemiz oldu. Büyük bir temizlik yapıldı. Kablosuz internete geçiş yapıldı. Bilgisayar ve laptop tamir edildi. Yaman yatakta psp ve laptopla oyalanıyor. Yarın çamaşır ve ütü işlerimi halledeceğim. Cuma günü hep uyumak istiyorum. Cuma gecesi kek ve kurabiye pişireceğim. Cumartesi sabahı da mercimek köftesi yapacağım. Ablamlar, annemler de börek, poğaça, dolmalar sarıp getirecekler. Küçük Halası da gelecek Ayvalık'tan. Belki bu ufak ev partisi iyi gelir. Bilmiyorum.

Hrant İçin, Umutlu Olmak İçin

2012-01-19T15:37:00.006+02:00

Kahvaltımızı yapıyorduk. Haberlerde Hrant Dink davasında mahkemenin örgüt bağlantısı yok kararı geçti. Haber detaylarını dinlerken Yaman; "anne o zaman Hrant Dink öldürüldüğünde ben 4 yaşındaymışım" deyiverdi. Yaman'ın matematik hesabı canımı yaktı. Biz 5 yıldır umutla bu davanın sonuçlanmasını, adaletin yerini bulmasını bekliyorduk. Ama adalet bir türlü işlemiyordu. Ben çocukken de işlemiyordu, büyüdüm, çocuğum oldu, o büyürken de işlemiyor.

Umudumu kaybetmek istemiyorum.

Yoksa çocuğumu nasıl büyütürüm?

5 Yıl Önce

5 Yıl Sonra

DipNot: Hrant İçin Blog

Yok Böyle Bir Şey

2012-01-09T10:29:00.003+02:00

Abicim Çorluda bile çocuklar için seramik ve heykel atölyesi var, İstanbul Anadolu Yakasında yok. Sinir. Benim bu yıl Kadıköy'e falan taşınmam şart. En azından ulaşımım biraz rahatlar. Mecburen karşıya geçicem bu tür şeyler için.

Hafta Sonu Filmi

2012-01-09T00:55:00.002+02:00

Saçlarımı bu kızınki gibi kestirdim. Ama sanırım benimki biraz daha kısa oldu. Bir ara Yaman'a çektirip koyarım fotoğrafımı. Film için tık.
Not: Peri bu hafta benim için kayıp köpekler haftası oldu.

Sünnet Ritüelleri

2012-01-03T14:32:00.004+02:00

İzzet beni bir şey için ikna etmenin günler, aylar ve hatta yıllar süreceğini çok iyi bilir. Bu nedenle bana teker teker gelir. Son gelişinde aramızda gelişen muhabbetten sonra beni benden bile iyi tanıdığına karar verdim. Tamam dedim. Şubat ayında sünnet işini hallediyoruz. İzzetin gözleri, Mehmet bir yandan, kendisi bir yandan sonunda beni sünnete ikna etmeyi başarmanın zaferiyle parladı. Ve bir sonraki adıma geçmenin zamanı olduğuna karar verdi. Aslı dedi, peki ya sünnet kıyafeti? Hemen gözlerim devrildi, tabii şimdi kıyafet, onu da kabul edeyim bir de düğün diye tutturun. Yok artık. İzzetin gözleri daha da zekice parladı. Son mızrağı saplamanın zamanı gelmişti işte. Bir anneyi, hem de benim gibi hastalıklı bir anneyi can evinden vuracak sihirli sözcüğü gayet iyi biliyordu. Ama Aslı dedi, benim hayatımın en büyük travması budur. Ne yani senin hayatının en büyük travması sünnetinde kaftan giyip, asa taşımamış olman mı dedim. Başladı döktürmeye, bütün arkadaşları o kıyafeti giyecek ama senin oğlun giymeyecek. Ve çocuk neden benim de diğerleri gibi bir ailem yok diye üzülecek. Bu ciddi bir TRAVMA. Hayır dedim. Kocaman bir hayır. Bir yandan da travma sözcüğü beynimde yankılanıyordu. Travma.travma.travma.travma. Yaman’a asla bir kaftan giydirmeyeceğim, asa taşımayacak. Hayır. Adamın buna da çözümü vardı. Tamam Aslı evet hilafet çoktan kaldırıldı diyorsan, o zaman asker kıyafeti giydir, denizci falan. Allahım bu bir şaka olmalı. Şimdiye dek bu konuya hiç kafa yormadığım için farkına varmamışım. Sünnet kıyafetlerindeki bu padişah ve asker modası, ailelerin siyasal görüşlerindeki farklılıklar sonucu ortaya çıkmış meğer. Tamam da Komünistler ne giydirecek o zaman? Madem öyle gerilla üniforması giydirip, Che beresi takalım. İzzetçiğim nihayet sünnet tarihi belli oldu. 23 Ocakta sünnet işini hallediyoruz. Che beresi bulamadım ama bir arkadaşımın oğlunun asker üniforması varmış, özellikle onu giydirip, stüdyoya götürüp fotoğraf çektirip sana göndereceğim. Hiç bekleme blogda yayınlamayacağım. Sadece senin evinin duvarında sergilemen için çektireceğim o fotoğrafı. Ha bir tane de ufak fotoğraf bastırayım ki Ergenekoncu kocam da cüzdanında taşısın.

Unutulmaz Anlar

2012-01-02T20:30:00.002+02:00

Bu masal kitabını ilk elime aldığımda, çocuklara okul öncesi değil, okul zamanında okunması gerektiğini düşünüp bir kenara ayırmıştım. Böyle ayırıp ayırıp sonra unutuyorum. Ama bir şekilde karşıma çıkıyor işte. Son günlerde kahkaha atmaya çok ihtiyacımız vardı. Kıkırdaya kıkırdaya okuyoruz. Tarık Dursun K. klasik masallara cover yapmış. Ama ne cover. Öyle eğlenceli ki. Her haftalık bölümün başındaki uzun tekerlemeler, her masalın girişindeki kısa tekerlemeler, o beklenmedik söz oyunları yok mu? Böyle oyunbaz cümleler Yamanı büyülüyor. Bazen benim dilim dönmüyor, tekerlemeye, yarış ediyoruz. Bir o okuyor, bir ben okuyorum. Dün gece bir tekerlemeyi takılmadan okuyabilmek için sayısız deneme yaptık. Ama her ikimiz de takılmadan okumayı başaramadık.

Bakalım siz başarabilecek misiniz? Hayıııırrrr. İçinizden değil sesli okuyacaksınız. Hayıııııırrr. Yavaş değil hızlı okuyacaksınız. Öyle dedem de okur.

~Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir ak kıl kuyruk kırk oğul, kara kıl kuyruk kırk oğuldan korkarmış.

Ak kıl kuyruk, kırk oğulmuş, demiş; "Gel, bu koltuğa gir, ey kara kıl kuyruk kırk oğul!"

Derler ki; karatavuğu korkutan kırgındır, kar karakargayı gışgışlamıştır. Böyle böyle derler, böyle böyle yaparlar, insanı masala başlatırlar:~

Hadi tamam acıdım size, daha kolay bir mani veriyorum. Rahat.

~Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir kilimim vardı; her yeri kaplardı, kar derlerdi adına, suyu kaplamazdı.

Bir tas yoğurdum vardı; etrafı kıllıydı, göz derlerdi adına, yarısı ak yarısı karaydı.

Bir sarığım vardı; adına yol derlerdi, sarardım sarardım, tükenmezdi.

Bir taş attım, kuşu vurdum; adına rüya derler, attığım taş değil, vurduğum kuş değildi.

Taşları topladım, hopları hopladım, masalıma başladım:~

Ucuz Etin Yahnisi

2012-01-02T20:23:00.003+02:00

Avea'ya geçtim pişmanım. Meğer hiçbir yerde çekmediği için ucuzmuş.

Hoş Geldin 2012

2012-01-02T13:15:00.004+02:00

*Bu yıl maddi sıkıntılar nedeniyle kimseye hediye alamadım. İş yerinde sanki herkes sözleşmiş gibi, birbirleriyle yarışırcasına pahalı hediyeler alarak beni utançtan yerin dibine soktular. Hediyeleri eve zor taşıdım.

*Yılbaşı gecesi mutlu olmalıyım stresi, alkolün gevşetici etkisiyle de birleşince melankolimi tetikliyor. Ne kadar mutsuz bir insan olduğumu hatırlayıp ağlama krizlerine girmeme neden oluyor. Bir dahaki yılbaşı gecesi bana hayatımla ilgili muhasebeler yaptıracak ortam oluşturmamak için saat 21.00 itibariyle yatağa girip horul horul uyuyacağım.

*Kim demişti hatırlamıyorum; annesi mutsuz olan çocukların mutlu olması mümkün değildir. Ahhhhh bu baskı, işte bu baskı. O zaman özünde mutsuz olan insanların çocukları mutsuzluğa mahkumdur öyle mi? Ah benim bahtsız yavrum. İyi de böylesine geri zekalı bir dünyada insan nasıl mutlu olabilir ki?

*Klasik olarak Hakan Kırkoğlu'nun yeni yılla ilgili burç yorumlarını okudum. Uranüs'ün bizi ani şekilde aydınlatan, gerçekleri gösteren, özgürleşmemizi sağlayan gücünü bir an önce göstermesini bekliyorum. Yıllık burç yorumunuzu okumak için tıklayın.

*A sanırım Uranüs etkisini göstermeye başladı. Yılın ilk filmi hakikaten katliam gibi denk geldi. Kendimi konumlandırdığım bu dünyada özellikle böyle doğallığını yitirmiş, böyle takıntılı ve böyle hastalıklı hissediyorum.

*2012'den sadece iki dileğim var; 2012 yılını da devirecek güç ve iyimserlik.

Harikatür

2011-12-29T13:04:00.004+02:00

Kriz

2011-12-28T12:02:00.004+02:00

Arkadaşlar, size 10 puanlık uzman sorusu. İğdeyi kabuğuyla mı yersiniz, sosyetik bir şekilde kabuğunu ayıklayarak mı? Bu sorun bizim evliliğimizde ciddi bir kriz yarattı. Birbirimizin iğde yeme şekline gıcık kapıyoruz ve sürekli iddialaşıyoruz. Bugün blogumu bu konuyu aydınlatmak için kullanmaya karar verdim.

Yılbaşı Yemeği

2011-12-27T16:44:00.002+02:00

Arkadaşlar yılbaşı gecesi için ne pişireceksiniz? Benim beynim durdu.

Hafta Sonu Filmi

2011-12-24T20:01:00.002+02:00

Küçük kızın çizgi filmlerden fırlamış o masum yüzü beni benden aldı.

Dikkat Testi ve Sonuçları

2011-12-24T17:13:00.005+02:00

Bugün drama dersinden sonra psikoloğa gittik ve dikkat testi yaptırdık. Psikolog şöyle söyledi:

(Eğer bu çocukta dikkat eksikliği çıkmazsa diplomamı yırtarım diyen) "rehber öğretmene kartımı verin beni bir arasın. Çok istiyor madem, diplomasını da yırtsın zaten."

Ben ardı ardına sordum, peki hiperaktif olabilir mi, dürtüsel olabilir mi, psikiyatra götürmeli miyim, gerekirse ilaç verilmeli mi?

Psikolog şaşkın şaşkın baktı ve lütfen öğretmenine söyleyin beni arasın dedi.

Sonuç:
Ben artık, çocuklar üzerinden diploma iddiasına dahi girebilen egosantrik rehberleri dinlememe kararı aldım. Ben kavga da edemiyorum kitlenip kalıyorum, bundan sonra okuldan çağırdıklarında Mehmet'i göndereceğim. Zaten Mehmet bir kere gider, daha da çağırmazlar.

Farkındalık Markındalık Nereye Kadar?

2011-12-23T16:07:00.004+02:00

Kulak çınlamasıyla ilgili bütün işitme testleri yapıldı. İşitme fonksiyonlarımla ilgili bir problem yok. Kendi teşhisim doğruymuş, Tinnitus. Doktor düşünme dedi. Zaten stresten de olan bir şey. Kafana taktıkça daha fazla duyarsın, bu soruna odaklanma, geceleri hafif bir müzik eşliğinde uyu dedi. Tam böyle şeyler yaşarkan Elvan Demirkan’ın kitabını okumamın büyük yararı oldu. Acıyla yaşamaya alışmayı kolaylaştıran yollar hakkında daha fazla bilgi sahibi olmamı sağladı. Benim zaten ağrı eğişim çok yüksektir. Hastalıklarımdan, ağrılarımdan kolay kolay şikayet etmem. O yüzden kimse bana şevkat göstermez. Mesela çok ağır grip olurum, kemiklerim sızım sızım sızlar ama yüzümden, gözümden, rengimden hiçbir şey anlaşılmaz, şikayet etmeyip, ahlayıp vahlamadığım için de kimse bana sen çok hastasın hadi eve git demez. Oysa bu reklamcılık kabiliyetiyle 1 hafta izin koparan çok adam tanıdım. Aman her neyse bize ne diğer insanlardan. Herkes farklı işte. Ağrılardan şikayet etmemek başka şey, ağrılara dayanmak başka şey, ağrıyı kabul edip, ağrıyla yaşayabilme kabiliyeti geliştirmek bambaşka şeylermiş. Bunu anladım. Kitapta nefes farkındalığı üzerinde çok durulmuştu. Bu nefes farkındalığı benim çınlama nedeniyle yaşadığım uyku sorunumu ciddi anlamda çözdü. Yatağa girince nefesimi izliyorum. Zaten nefes alış verişlerime dalınca uykuya nasıl yuvarlandığımı anlayamıyorum bile. Gece aralarda çınlamayla uykudan sıçrayınca tekrar nefesime odaklanıyorum, rahatlıkla tekrar dalıyorum. Bu bir nefes çalışması değil. Hani derin nefes alma egzersizleri gibi bir şey değil. Nefesinizi normal doğasında alıp vermeye devam ediyorsunuz. Sadece nefesinizi izliyorsunuz. Bu nefes farkındalığı egzersizleri gündüzleri de çok işime yaramaya başladı. Gün içinde aklıma geldikçe nefesimi izlemeye çalışıyorum. Her nefesime dönüşte kendimi nefesimi tutmuş vaziyette yakalıyorum. Bugüne kadar nefesimi bu kadar çok tuttuğumun farkında bile değildim. Resmen nefes almadan yaşıyormuşum. Zaten aldığım zamanlarda da çok satıhta nefes alıyorum. Omuzlarımı, kollarımı da ne kadar çok kasıyormuşum. Nefese odaklanınca insan vücudundaki bütün problemleri teşhis edebiliyor. Gün içinde mutlaka nefesinizi izleyin. İlk başlarda sadece birkaç dakika odaklanabiliyorsunuz, sonra unutup gidiyorsunuz. Aklınıza gelince gene izleyin. Böyle böyle izleme süreleriniz uzuyor ve nefesi izleyerek yaşamaya alışıyorsunuz.

Önemli not: Bugün işyeri hekimimize kulak çınlamamı ve son zamanlarda yaşadığım aşırı unutkanlığı anlattım. İşitsel sorun olmadığını söyledim, testleri gösterdim. Unutkanlığım öyle ki, objelerin adını bulamıyorum. Mesela peçete uzat demem lazım, ismini hatırlayamıyorum, zeytini domatesi uzat diyeceğim, zeytinin domatesin ismini hatırlayamıyorum, uzun uzun düşünüp, sonunda kırmızıyı uzat, siyahı uzat diyebiliyorum. (Bu arada iyi ki hastalıklarımdan şikayet etmeyen biriyim dedim. Şu yazdıklarıma bakın, neyse bir daha yazmıycam) Doktor et yemediğimi de öğrenince, hiç kan testi yaptırmana gerek yok hemen B12 başlıyorsun, 15 gün sonra da unutkanlık durumunu değerlendiriyoruz, düzelme olmazsa seni hemen bir nöroloğa yönlendirelim dedi. İnternette okudum B12 eksikliği kulak çınlaması da yapıyormuş. Ay lütfen B12'im eksik olsun. İlacı alınca geçsin. Bu çınlamayla ömür boyu yaşamaya alışmak istemiyorum. Tamam kendini, hastalıklarını kabullenmek, nefes farkındalığı falan tamam ama mümkünse bu çınlamadan kurtulmayı tercih ederim.

Güzel Haberler

2011-12-22T10:24:00.004+02:00

Arkeolojiye ve müzelere özel bir merakım var. Çok seviyorum. Beni bir müzeye bıraksınlar 3 gün aç susuz gezerim, her buluntunun önünde saatler geçirip hayallere dalabilir, o eserleri tasarlayanları, yapanları, kullananları düşleyebilirim. Bir tatile çıktığımda en çok görmek istediğim şey denizden, doğadan ziyade o topraklardan fışkıran tarihtir. İnternet benim bu merakıma biraz olsun çare oluyor. Özellikle yurt dışındaki müzelerin sitelerini hem zevkle, hem büyük bir kıskançlıkla geziyorum. Ah ah ah diyorum, bizim ülkemizde neler var, internete aktarılabilse neler var. IMB'de çalışan bir arkadaşımdan iki gün önce müjdeli haberi aldım. IBM, Hatay Arkeoloji Müzesi'ni gönüllü ortaklarıyla birlikte sanal ortama taşımış. Yaman hafta içi erken yattığı için henüz görmedi ama o da görünce bayılacak. Ben dün gece biraz inceleme imkanı buldum. Şimdiye kadar 72 mozaik, 18 heykel, 10 kültürel miras'ın aktarımını gerçekleştirmişler. Heykelleri çağırdığınızda, fotoğtafın altındaki oklarla 360 derece görüntüleme yapabiliyorsunuz. Eserin yanındaki bilgilendirme penceresinden esere dair tanıtıcı notu okuyabilir, müze envanterine giderek, eserin teknik özelliklerini, buluntu yerini, dönemini ve devrini öğrenebilir, eseri büyüteçle inceleyebilirsiniz. Bana göre hem tanıtıcı notun, hem envanter dökümünün aynı sayfada eserin hemen yanında belirmesi daha kullanışlı olabilirdi. Ama bu haliyle bile çok çok güzel, minnet duyulacak bir çalışma. İnternet sitesi için tıklayın.

Bütün müzelerimizin sanal ortama taşınmasını, ülkemizde tıpkı National Gallery of Art gibi bir ulusal sanat galerisi kurulmasını, bu sanat galerisine bağlı özellikle çocuklar için uygulamalar içeren bir de internet sitesinin hayata geçirilmesini yürekten diliyorum.

Yeri gelmişken NGA'nın çocuklar için hazırladığı akıllara zarar sitenin bağlantısı için de buraya tıklayabilirsiniz.

Çocuklar için hazırlanmış inanılmaz bir sanat uygulamaları sitesi. Washington Ulusal Galeri’sinden seçilmiş eserlerden ödünç alınmış görsel öğelerle yepyeni kolajlar yaratabilirsiniz. Eski ustaların resimlerinden objeler seçerek kompozisyon, ölçek ve perspektif deneyleri yapabilir, özel efektler içeren bir boyama programı ile soyut resimler oluşturabilirsiniz. Dijital fotoğrafçılığı ve dijital fotoğraf düzenlemeyi öğrenebilirsiniz. Öğretmenleri ve velileri soyut sanat hakkında bilgilendirmek için Washington Ulusal Sanat Galerisinin modern resim ve heykelle ilgili sınıf aktivitelerini ve denemelerini içeren “1950’den Bu Yana Sanat” adında bir PDF dosyası bile mevcut. Deli bir site.

Lütfen

2011-12-21T14:25:00.002+02:00

Rica ediyorum bir yayınevi programına alsın ve Don Camillo serisini, yeni bir çeviri ile tekrar yayınlasın.

Ruhsal Bozukluklarla Etiketlenen Çocuklar

2011-12-19T21:15:00.001+02:00

Bu videodan Hindiba sayesinde haberim oldu. Çok güzel bir çalışma.

Teşekkürler

2011-12-18T11:00:00.003+02:00

Bu video'dan Senem sayesinde haberim oldu. Türkçe altyazılı da izlenebiliyor. 53 Dünya diline çevrilmiş.

Bu video'da anne ve bebişinden geldi. Dili ingilizce ama çizgileri izleyerek de anlaşılabiliyor.

Aşağıdaki dosyayı da internette gezinirken buldum. Aslında daha çok öğretmenlere yönelik bir e-kitap ama resmin bütününü görme açısından insanda bir aydınlanma sağlıyor.

SINIFTA İSTENMEYEN ÖĞRENCİ DAVRANIŞLARINI ÖNLEMEYE DÖNÜK DİSİPLİN MODELLERİ

Güzel Bir Gün

2011-12-17T22:35:00.006+02:00

Yaman'ın sınıf arkadaşlarından birinin annesi tiyatrocu. Geçen dehşet gününde, okulun dağılmasını beklerken, biraz kapı önü muhabbeti yaptık. Yaman'ın hayal gücünün çok kuvvetli olduğunu ve mutlaka yaratıcı drama derslerine başlaması gerektiğini söyledi. Neyse ki o hafta İzzet geldiği için kafam biraz dağıldı. İzzete olan biteni anlattım. İzzet'in babası da öğretmendi. O da hep dermiş ki; öğrenemeyen öğrenci yoktur, öğretemeyen öğretmen vardır. Tüm dünyada ilaç karşıtı kampanyalar düzenlenirken, Türkiye ilaç şirketlerinin yeni pazarı oldu dedi. Bazen şu anda yaşadığımız dünyanın bir bilim kurgu filmden farksız olduğunu düşünüyorum. Aynı iş yerinde ama başka şehirde görev yapan bir arkadaşımla telefonla dertleşirken, konu çocuklarımıza geldi. Yaşadıklarımı anlatınca, oğluna 1 yıldır ilaç verdiğini, çevresindeki çoğu arkadaşının da, çocuklarını ilaçsız okula göndermediklerini, ilacın çok faydasını gördüklerini, çocuğunun hiç dikkati dağılmadan 1 saatten fazla aralıksız ders çalışabildiğini söyledi. Artık benim dikkatim dağılıyor, zorla bıraktırıyorum dedi. Bu normal mi? Bu kadar yüksek bir konsantrasyon beklentisi? Çocuklardan beklentimiz o kadar yükselmiş ki, çocuğun uykusuzluğundaki ve tiklerindeki ilaca bağlı artışın yararlarının yanında önemsiz olduğunu söyledi. Başka bir iş arkadaşımın eşi de ilaç deposunda çalışıyor. Ritalin en çok satan ilaçlarda başı çekiyormuş. Ritalin ve muadili ilaçlardan tek bir kutu bile kaybolsa Sağlık Bakanlığı soruşturma başlatıyormuş. O kadar sıkı denetleniyormuş dedi. Komedi de burada başlıyor. Sanki insanların bu ilaca ulaşması çok zormuş gibi bir sıkı denetim. Oysa yarım saatlik bir psikiyatri randevusuyla reçeteye ulaşabiliyorsunuz. Neyse kafam öyle dolmuş ki daldan dala atlıyorum. İzzetle otururken akşamları spor, yoga konsantrasyonunu arttıracak ne varsa ciddi mesai ayırmam gerektiğini konuştuk. (Hatta geçen hafta akşam sporunu hayata geçirdim bile.) Bir de Holger'in daha önce bana disleksiyi konuşurken anlattığı gibi birebir yoğun eğitim. Sonra İzzet'le sinemaya girmek için beklerken, kapının önünde eski bir arkadaşıyla karşılaştık. İzzet hemen Yaman için drama dersleri aldıracağımız biri var mı diye sordu. Arkadaşından aldığı cevap ne olsa beğenirsiniz; yakın bir dostunun bir akademide Yaratıcı Drama dersleri vermeye başladığını söyledi. Bazen bu kadar tesadüfe inanamıyorum.

İşte bugün İzzet'in arkadaşının yönlendirdiği yaratıcı drama derslerine başladık. Yaman'ı 2 yıllık Aikido kursları boyunca bir ders bile bu kadar mutlu görmemiştim. Ders arasında drama öğretmeniyle Yaman'ın okul durumu üzerine sohbet ettik. Lütfen öğretmenlerini haftaya buraya getirin. Yaman'ın konsantrasyon sorunu var mıymış gelip bir görsünler dedi. İçim rahatladı. Çünkü ben evde Yaman'ı yeterli bulurken kuzgun ve yavrusu modlarına mı giriyorum şüphesiyle götüremiyorum artık, doğrulayan insanlar beni rahatlatıyor.

Kurstan sonra mutlu mesut Kadıköy'e indik. Kuruyemişçiden iğde, keçiboynuzu, kuru meyveler ve fıstıklar aldık. Beyaz Fırın'dan anasonlu, haşhaşlı, çekirdekli gevrekler aldık. Kırmızı meyveli yılbaşı çalılarından alıp eve geldik.

Noel moduna girmiştik bir kere. Yaman babasıyla çam ağacını kurarken ben de tahinli kek yaptım. Lezzet garantili şaşmaz bir tariftir. İnternette her yerde var. Ben sadece kek piştikten sonra üzerine glazür olarak dökülen tahini, pişirmeden önce üzerine sürüyorum. Ve üzerine dökülen tahine şeker eklemiyorum, alttaki kekin tatlılığıyla üstteki sade tahin birleşimini daha çok beğeniyorum. Tabii tahin sadece üzerine sürülmüyor, kek karışımının içinde de var. Ay oldu olacak ölçüleri de yazsaydım.

3 Yumurta, 2 su bardağı şekerle yüksek devirde çırpılıyor. 1 Su bardağı sıvı yağ eklenip çırpmaya devam ediliyor. 1 Su bardağı yoğurt ve 5 yemek kaşığı tahin eklenip iyice çırpıldıktan sonra 3 su bardağı un, 1 paket kabartma tozu ekleniyor. Normal kek hamuru gibi çok sıvı akışkan bir karışım olmuyor. Biraz yoğun bir karışım olacak. Yağlanmış kelepçeli kek kalıbına dökün. Üzerine 5 kaşık daha tahin ekleyip (isterseniz tahini şekerle karıştırarak da dökebilirsiniz, veya benim gibi üzerini sıvarken biraz kek karışımıyla geçişmesini de sağlayabilirsiniz) önceden ısıtılmış 175 derece fırında, fırınınızın özelliğine göre kontrollü olarak 45-55 dakika arası pişirin. 35.dakikadan sonra üzerini kontrol edin, yanmaması için alüminyum folyo kapatıp pişirmeyi sürdürün.

Saptirik Yaman'ın Günlüğü

2011-12-17T19:27:00.005+02:00

Evet biz Saftirik Greg olaylarına biraz geç girdik. Bunda benim best-seller düşmanlığım, Saftirik serisinin çok para olması gibi sebeplerin etkisi olabilir. Yaman'da şimdiye kadar bir günlük disiplini oluşturamadım. Çünkü yazmaktan nefret ediyor. Saftirik serisi sayesinde günlüğün çizgili de tutulabileceğini anladı. Umarım bu gayreti süreğen olur.

Hayır hayır burada bir yazım hatası falan yok.Yaman Saftirik değil Saptirik. Espri de burada zaten.

Bu bir uyarlama.

Yazıları okumaya uğraşmayın dert değil. Okulda arkadaşlarıyla oynarken düşmüş. Yerde Ah sesi gelen Yaman. Bir alt bantın hikayesi de şöyle: Bazen, annesi tarafından alınan sınıf arkadaşları okul çıkışı toplu halde Mc Donalds'a gidiyorlar. Son iki seferdir sınıf annemizden rica ediyoruz, Yaman'ı da emanetlik alıyor. Ben iş çıkışı almaya Mc'e gidiyorum. Mc Donalds'ın yanında Aslı Börek var. Yaman Aslı Börek'in önündeki masalardan şeker aşırıyormuş. İşte o banttaki de bu olayın çizgili hikayesi.

Anladım

2011-12-09T11:07:00.003+02:00

Uzun zaman önce Binnur bir şey söylemişti;

Çocuğun öğretmen için okuttuğu 40 çocuktan sadece biri. Seninse biricik evladın.

Ben bu gerçeği unuttum. Öyle bir unuttum ki Yaman dışındaki herkesi düşünür oldum.

Yaman'ın dizindeki yaralarla, sırtındaki, göğsündeki morluklarla ilgilenmek yerine, sadece diğer çocukların yaralarıyla ilgilendim.

Öğretmenin, hakaretleri, etiketlemeleriyle, diğer çocukları yönlendirmesi sayesinde özgüveni zedelenen çocuğumun ruhundaki yaraları göremedim.

Dün gece evde artık her şeyin doruk noktası yaşandı. En ufak bir ilgisi olmadığı halde üzerine yıkılan suçlardan, buna beni bile inandıramamasından öyle çok bıkmış ki, girdiği ağlama krizinden saatlerce çıkaramadık.

Ben anladım ki, bu sistem çocuğumuzu da bizi de harcayacak.

Temizlik ve Farkındalık Molası

2011-12-04T13:53:00.002+02:00

Mehmet evi süpürdü, ben tozları alıyorum. Yalap şap yaptığı için Mehmetin işi çabuk bitti tabii. Ben daha sadece yatak odasının tozlarını aldım. Ha bir de nevresim takımlarını sökebildim. Şimdi bir mola verdim. Kendime bir mate çayı yaptım. Sabah Elvan Demirkan'ın bir kiatbını okumaya başladım. Hayır Elvan Demirkan hayat hoş, haydi durma coş diyen kişisel gelişim uzmanlarından biri değil. Hayatta her şeye aynı anda sahip olamayacağımız gerçeğinin farkına varmamızı öğütlüyor. Bu hayatta zamanımızın çok kısıtlı olduğunu, kendimiz için önemli olanı seçip, ondan sonra değerli olan kaynaklarımızı ve zamanımızı nasıl kullanacağımıza karar vermemiz gerektiğine kafa yormamızı söylüyor. Şu farkındalık muhabbetini şimdiye dek hiç anlamamıştım. Elvan Demirkan bunu bana anlatabilen ilk kişi oldu. Ben sürekli bir dağınıklıktan, bir türlü toparlanamamaktan şikayet edip dururum. Bugün temizlik sırasında biraz farkındalık çalışması yaptım. Kendimi oradan oraya atmak yerine ne yaptığımı izlemeye çalıştım. Benim başucumda bir komodin var. İki çekmeceli, birinci çekmece çorap çekmecesi. İkinci çekmece boş duruyor, bir iki ıvır zıvır atmışım içine, Yaman'ın misketleri, bir iki satış fişi. Komodinin üstünde de kremler, ilaçlar, kremler zaten 1-2 defa kullanılıp unutulduğundan bayatlamıştır bile. Ben her toz alırken o kremlerin, ilaçların da baştan aşağı tozunu alıyorum. Bir de küfür savuruyorum. Bu ev nasıl bu kadar tozlanabiliyor. Sonra aşağıdaki şu boş çekmece geldi aklıma, ben neden bu ıvır zıvırı böyle açıkta toz tutacak şekilde tutuyorum ki? Bütün her şeyi çekmeceye tıktım. Sonra Yaman'ın odasına baktım. Hakikaten orada da her şey kutularda, kutuların çoğu kapaksız. Oyuncaklar, ıvır zıvır, boyama malzemeleri, hemen hemen her şey açıkta ve toz içinde. Evdeki her şey açıkta. Ben neden çekmece kadar önemli ve gerekli bir şeyi hayatıma sokmadım şimdiye dek? Neden plastik kutular kadar abuk sabuk, işlevsel olmayan malzemelere, sırf renkli ve güzel göründükleri için para saçıp, bunca yıl temizlik sıkıntısıyla becelleştim? Hiç gerek yokken katlandıklarımın farkına varabilmek güzel. Bir liste yapmaya karar verdim. Bir farkındalık listesi.

Çoook Güzel

2011-11-30T19:38:00.003+02:00

Artık Bunu Kendime İtiraf Etmenin Zamanıdır

2011-11-28T17:18:00.002+02:00

Einstein; "Aptallığın en büyük kanıtı, aynı şeyi defalarca yapıp farklı bir sonuç almayı ummaktır." buyurmuş.

Ne güzel buyurmuş. Sanki beni tarif etmek için buyurmuş.

Kötümser + Kötümser = İyimser ?

2011-11-28T12:28:00.003+02:00

Bir sohbet esnasında ben sınıfın en şişmanıyım gibi bir laf geçti, öyle kaynadı gitti arada. Ama bu benim içime dert oldu tabii. Acaba sınıfta arkadaşları şişko falan diye lakap mı taktı? Özgüveni zedelenir mi v.b. gereksiz evhamlar. Ertesi sabah, ağzını aramak için bahaneler ürettim, çaya daha az şeker koymalısın, sabahları yediğin 2 dilim ekmeği de bire düşürmeliyiz. Bala da bir müddet ara versek. Ama ben okulu denetleyemiyorum, orada çok mu ekmek yiyorsun? Neden sınıfın en şişmanı olduğunu anlamamız gerek. Yaman'ın cevabı şöyleydi;

-Hayır anne hayır, ben şişman değilim ki, babayiğitim sadece.

Hafta Sonu Filmleri

2011-11-28T00:47:00.003+02:00

Filmlerin linklerini vermeme gerek var mı? Daha öncekilerden de biliyorsunuz. Hep oradan izliyorum. İnanılmaz bir şekilde bir çok festival filmine, bağımsız filmlere, çok eski kült filmlere ulaşabiliyorsunuz. Aradığım ve bulamadığım bir çok filmi burada bulduğumu söyleyebilirim.

Çok Hastayım Hem Ruhen Hem Bedenen

2011-11-24T10:20:00.007+02:00

İlk sesi bundan 6-8 ay kadar önce duydum. Yaman'ın odasında uyuyakalmıştım. Uyandığımda sesin nereden geldiğini bulmaya çalıştım, Yaman'ın yatağının dayandığı duvarı dinledim, yere yattım yeri dinledim, sonra bu sesin karşı bahçede bulunan büyük elektrik kofrasından geldiğine kanaat getirdim. Çünkü daha sonra o odada uyuyakaldığım 1-2 defa daha aynı sesi işittim. Kendi yatak odamda duymadığıma göre o odada bir problem vardı. Ancak Kurban Bayramından itibaren aynı sesi kendi odamda da duymaya başladım. Evin her yanını dinledim. Buzdolabı, çamaşır makinesi, TV, bilgisayar, şarj cihazları, tüm prizleri çektim, tüm makineleri susturdum. Ses devam ediyordu. Ve artık bu sesi her gece ama her gece duymaya başlamıştım. Kaynak arayışlarım çaresizce sürüyordu. Sonunda bu sesin dış kaynaklı olmadığı kafama dank etti. Sadece ben duyuyordum. Ses kafamın içindeydi. Nasıl çıldırtıcı, delirtici bir ses. Hani tek kanallı televizyon zamanında TRT gece yarısı kapanınca yukarıdaki görüntü eşliğinde berbat bir sinyal sesi yayınlanırdı. Aynı sesi duyuyorum. Bitimsiz, süreğen bir ses. Sonu yok. Kafamda bi dünya senaryo yazdım tabii. Beynimde ur varmış, büyüyüp, kulak zımbırtılarıma baskı yaptığı için o sesi duyuyormuşum. 3 Ay ömrüm kalmış, Yaman'a mektuplar yazmaya başlıyorum. İşitme kaybı yaşıyormuşum. Sonunda hiç duymaz olurmuşum. Önce seviniyorum. Kimsenin apır sapır laflarını duymamak en güzeli diye düşünüyorum. Sonra bir daha hiç müzik dinleyemeyeceğim aklıma geliyor gözlerim doluyor. Dram, dram, dram. Bir de benim pis bir huyum var. Hiç önemsenmeyecek en ufak bir nezlede doktora koşan ben, 25 yıldır her regl dönemimde çektiğim kronik baş ağrıları için bir defa olsun doktora gitmedim. Cahilce bir korku bu. Ya kötü bir şey çıkarsa. Öleceksem bilmeden öleyim. Hem öldürse 25 yıldır çoktan öldürürdü. Bu kulak seslerim için de bayramdan beri doktora gitmemekte direniyorum. İnternette araştırma yaptım. Kendime Tinnitus teşhisi koydum. Stresten uzak durmak, üzülmemek, dinlenmek ve kan dolaşımını hızlandırmak gerekiyormuş. Kan dolaşımımı hızlandırmak için Mate çayı içmeye, GNC'nin Guarana Formula diye bir metabolizma hızlandırıcı bitkisel hapını kullanmaya (geçen yıl yağ yakımımı kolaylaştırsın diye alıp, 5 adet içip bir kenara attıydım), soğuk duş almaya başladım. Spor da yapsam iyi olacak. Her neyse tabii bunların hiçbiri fayda etmedi. Ben ay ben çok hastayım, ölüyorum v.s. şikayet etmeyi sevmem, şikayet edenlerden de nefret ederim. Ancak bu gece sesleri beni o kadar huzursuz etti ki. İş yerinde bir arkadaşıma yaşadıklarımı anlattım. Öğrendim ki beraber çalıştığım iki arkadaşımda daha bu sorun varmış. Birininki üniversitede başlamış, doktor bir takım ilaçlar vermiş, yollamış. İki sene sonra kızın beyninde bir kitle olduğu anlaşılmış. Ama beynindeki o kitleyi yüzündeki uyuşma ile anlamışlar. Sanırım doktorlar bu sesleri direkt beyin urlarına bağlamıyorlar. Diğer arkadaşım da bir sürü doktora, profesöre gitmiş. Biri kan dolaşımını hızlandırmak için Ginko Bilabo vermiş. Bir diğeri anti depresan vermiş. Bir başkası da bu hastalığı ömür boyu çekeceksin, bunun hiçbir çözümü yok, bununla yaşamaya alışacaksın demiş. İşin ilginci benim bu duyduğum sesler gece sesleri değilmiş, aslında kafamın içindeki bu sesler gündüz de varmış ama gündüzleri dış sesler nedeniyle duymuyormuşum. Doktor eğer 22.00'de uyuyorsan, 24.00'te uykun iyice gelince uyu ki, o seslere takılmadan uykuya dal demiş. Sinirlerim daha da bozuldu. Hiç derdim yoktu bir de gaipten sesler duymaya başladım. Bir cesaret gösterip cumartesi günü doktora gitmeliyim. Öffff.

Ödül

2011-11-22T09:23:00.001+02:00

"Bize iyi çocuk, iyi anne ve baba olmak öğretildi. Eğer bu iyi şeylerden biri olacaksak, o zaman depresyonda olmaya da alışmamız lazım. Depresyon "iyi" olmanın ödülüdür."
Marshall Rosenberg

Sizi Çocuklar Gibi Sevindirecek 10 Şey Nedir?

2011-11-17T14:04:00.001+02:00

Sevimli Hafta Sonu Filmleri

2011-11-13T17:01:00.003+02:00

Our İdiot Brother

Hırsız Kedi Paris'te

Çocuk Oyunları Neden Kayboldu?

2011-11-11T21:56:00.008+02:00

Sen de öğretmenlere takıksın, manyak mısın diyeceksiniz. Evet ya takığım işte. Şu demokrat dünya vatandaşlığının serpme kahvaltısı idealizm yoksunluğu öğretmenlere de sirayet etmiş durumda. Elbette söylediklerim tüm öğretmenleri kapsamaz ama son yıllarda bana denk gelenlerden bu sonuca varıyorum. Çocukları mutlu etmek gibi bir idealden bile yoksunlar.

Bazen camdan Yaman'ı ve sokakta, parkta oynayan çocukları seyrediyorum. Organize olarak oynadıkları tek şey futbol. Futbol oynamayanlar da ikişer ikişer takılıyor. Oyunları da genellikle hırsız-polis tarzında, ya da Yaman ve ekürisini ele alırsak, toprak kazıp bir şeyler ekiyorlar, bazen makas istiyorlar, güya çiçekleri buduyorlar. Yerde buldukları çer çöple oynuyorlar. Sıkılınca da eve gelip arabalarıyla oynuyorlar.

Peki biz çocukken 10-15 kişi, kız-erkek karışık nasıl oluyordu da bir sürü organize oyun oynuyorduk? En önemlisi bu oyunları biz nereden biliyorduk? Nasıl öğrenmiştik? Elbette ki okulda, teneffüslerde veya beden derslerinde öğretmenlerimizden öğrenmiştik. En azından benim öğretmenim bize bir sürü oyun öğretmişti.

Gazi Üniversitesinin hazırladığı Geleneksel Çocuk Oyunları dosyasına denk geldim. Akkoç-Karakoç oyununu anlatırken, oyuncuların cinsiyeti kısmında; "Oyun, daha çok gece oynandığından, sadece erkekler tarafından oynanır." gibi talihsiz bir ifade* yer alsa da kaynaktır. Bakılır.

*Gece yarılarına kadar sokak oyunları oynamış her kız çocuğu için talihsiz bir ifade.

Soule Mama Gerçek Mi?

2011-11-11T17:19:00.003+02:00

Kendimi kötü kötü kötü kötü hissediyorum. Neredeyse bir yıldır sitesine bakmıyordum. Her baktığımda yeni bir çocuğu oluyor. Ve her şeye ama her şeye yetişiyor. Böyle bir karakter gerçek olabilir mi?

Ben çok mu kıskancım?

Mezarlık Ziyareti

2011-11-10T17:24:00.003+02:00

Her mezarlık ziyaretinde kendi kendime söz veriyorum. Ölümlü dünya, hiçbir şey için üzülmeyeceğim, değmez.

Çıkınca hemen unutuyorum.

Nihayet Tatil Bitti

2011-11-09T18:23:00.002+02:00

Ada'da geçen güzel bir günden. Ablam, Mehmet, Yaman ve Ada'nın tüm kedileri beraberdik.

Bayram Tatili

2011-11-06T16:48:00.003+02:00

Dün her çalışan arife kadını gibi evi temizlemem gerekirdi. İçim çekmedi. Önce Yaman'la kitapçı gezelim dedik, sonra amaaan naapcaz kapalı mekanlarda, güneşi kaçırmayalım dedik. Çeşit çeşit mini pastalar alıp sahil şeridinden Moda'ya yürüdük. Yaman yol boyunca tüm kedileri sevdi. Boş boş oturup denizi seyrettim, güneşlendim. Bugün evden hiç çıkmadık. Millet bayram ziyareti yaparken, biz temizlik yaptık. Kurban Bayramlarında akraba ziyaretlerini hiç sevmem. Bütün evler et kokar. Mutlaka bir kavurma ikramı olur. Öffff. Yazarken bile geriliyorum. Et yemeyen bir insan için Kurban Bayramı nasıl bir eziyettir et yiyenler anlayamaz. Tatilleri seviyor muyum, sevmiyor muyum karar veremiyorum. Rutinimi bozan hiçbir şeyi sevmiyorum sanırım. Planladığım, sevdiğim, seçtiğim şeyleri seviyorum. Bunun dışındaki her şey canımı sıkıyor. Daha tatilin bitmesine 3 gün var ve beni şimdiden afakanlar basıyor.

Kış ve Çay

2011-11-03T13:31:00.005+02:00

Geçtiğimiz yıllarda, Lipton'un Ekinezyalı Kış Çayı ile Doğadan'ın Yaseminli Yeşil Çayı favori bitki çaylarımdı.

Bu sene ki favori çayım Büyülü Bohça Chai. İsmi zaten insanı büyülüyor. Üzerine bir de bu çay serisinin süzen poşetleri tülden yapılmış. İsim ve sunum öyle örtüşmüş ki, yanına bir de Binbir Gece Masalları'nın bir cildini hediye etseler Şam'da kayısı olacak. Kokulu bitki çaylarını severim. Bu çay sütle de tatlandırılabiliyormuş. Ben şeker kullanmadığım için sütle denemedim. Sanırım Starbucks'ın Chai Tea Latte'si gibi bir şey oluyordur. Terletici bir çay. Yaman'ın boğazı, burnu biraz tıkanmaya başlayınca balla tatlandırıp bir fincan içiriyorum. Sabaha zıpkın gibi uyanıyor.

Asıl bomba çayımı iki gün önce keşfetmiş bulunuyorum. Bu çay beni bir erenler kıvamına getirdi ki sormayın. Ne olursan ol gel, sen de gel, o da gelsin, hepiniz gelin kıvamındayım. Öyle nikotin kriziymiş, sigara siniriymiş. Eser kalmadı. Plasebo etkisi midir, gerçekten sakinleştiren bir çay mıdır bilmiyorum ama beynim sürekli güzel düşünceler üretiyor. Çiçeğe-böceğe, dağa-taşa, ota-boka sevgi veresim, şefkat gösteresim var. Ayol insan öyle durup durup güler mi yahu? İçmeden oy oy oy oy oy oy oy...

Çocuklar Gibi

2011-11-03T10:59:00.003+02:00

Çocuklar öyle saf, öyle iyi niyetli, öyle inançlı ki, onların yanında insan hayata tekrar başladığı hissine kapılıyor.

Bundan 10 yıl önce birisi çıkıp bana çocukluğunu 35'inden sonra yaşayacaksın dese inanmazdım. Bu geç gelen çocukluğumu çok ama çok seviyorum.

Hafta Sonu Filmleri

2011-10-30T12:15:00.004+02:00

Bugün altıncı gün. Neredeyse bir hafta olacak. Ancak nikotin yoksunluğu krizlerim azalmaksızın sürüyor. Hatta günden güne daha da artıyor gibi geliyor. Çok zorluyor ama dayanıyorum.

Yepyeni Bir Hayat

Nowhere Boy

Sigarayı Bıraktım

2011-10-26T15:06:00.006+03:00

Pazartesi günü yani 24 Ekim 2011 tarihinde, saat 17:45 itibariyle sigarayı bıraktım. Neden pazartesi sabahı değil de akşamı? Öyle ben yarın sigarayı bırakıcam demekle olmuyor çünkü. Sabah uyandığınızda dünkü gibi düşünmüyor oluyorsunuz bi kere. Daha önceki deneyimlerimden bildiğim için rahatlıkla söylüyorum. Bu anlık bir şey. Birden keseceksin. Bıçak gibi. Yok içme aralıklarını uzun tutun, vücuda nikotini saatli vermeye alıştırın, cart-curt. Bunların hepsi ama hepsi hikaye.

Sigaraya ilk onyedi yaşında başladığımı biliyorum. Yirmidokuz yaşında, Aralık 2002'de hamile kalınca bıraktım. Şimdi blog kayıtlarıma baktım, 04.01.2010 tarihinde tekrar başlamışım. Bu sefer ki bırakışımın son olmasını çok istiyorum.

Yedi yıl temiz kalmayı başardıktan sonra, tekrar başlamam bir hataydı. Ama bu hatayı yapmam gerekiyordu. Sigarasız ve sigaralı yaşamı yirmili yaşlarıma göre daha selim bir kafa ile karşılaştırmam gerekiyordu.

Bu kararımda çok şey etkili oldu. Kumanda yardımıyla kaçmaya çalıştığım Sigara Pişmanlıktır reklamlarında oynayan Koah ve kanser hastaları, 10 dakikalık yoga uygulamasına dahi nefesimin yetmeyişi, sigara için harcadığım beyhude zaman ve para, eve ve üzerime sinen o koku, ağzımın kokusu, dişlerimdeki lekeler, uzun süren gripler, boğaz ağrıları... Saymakla bitmez.

Ama en çok Yaman etkili oldu. Daha önce hamileyken bıraktığımı biliyordu. Başladığımda çok üzüldü. İçmemem için çok dil döktü. Hatta ona olan sevgimin artık yetmediğini düşünmüş olacak ki bana, anne bir bebek daha yapın, bu sefer de o kurtarsın seni dedi. (Hiç kardeş istememesine rağmen)

Bu sefer bir bebek için değil, kendim için.

Şimdi çantamı boşaltırken içinden bir paket sigara çıktı. Unutmuşum kalmış çantamda. Bir an irkildim. Çok korkuyorum tekrar başlamaktan. Beni tekrar baştan çıkarmasından çok korkuyorum. İki sabah oldu, vücudum hala arıyor nikotini. O yüzden çok korkuyorum. Direncim kırılır diye korkuyorum. Yaman Dr.Öz'ün programında dinlemiş, dün Handan da söyledi, canım her sigara çektiğinde 2 bardak su içiyorum. O an ki krizi atlatmaya çalışıyorum. Bir şey insanı nasıl bu hale getirir? İlk 24 saat benim için çok önemliydi. Onu atlatmayı başardım. Şimdi ilk bir haftayı tamamlama hedefine kilitlendim. O zaman çok daha kolay olacak. Daha önce başardım. Gene başarabilirim diye kendimi telkin ediyorum.

Hafta Sonu Filmleri

2011-10-23T11:54:00.004+03:00

Bizim için İki Film Birden
Bir Ayrılık

Tomboy - Erkek Fatma

Yaman'la İzlemek İçin

Sihirli Kitaplar

Ruhun Gıdası

2011-10-21T11:48:00.006+03:00

İnternette ilgilendiğimiz konularda bir seçim yapma şansımız var. Ama internet henüz TV'nin yerini alabilmiş değil. TV hala biz istemeden verdikleri ile kitleleri etkileme özelliğini koruyor. Kola ve abur cubur reklamları ne kadar arttı farkında mısınız? Özellikle kola ve cips satışlarında düşüş varmış. O yüzden deli gibi reklam veriyorlar. Sağlık programları arttıkça, insanlar obezite ve diğer hastalıklar konusunda bilgi sahibi oldukça yaptıkları seçimler de değişiyor. Dün akşam televizyonda Koska'nın Tahin Pekmez reklamını gördüm. Aynı Çokokrem reklamlarındaki gibi bir çocuğu ekmeğe tahin pekmez sürüp yerken çekmişler. Bu iyi bir şey. Keşke kuruyemişçiler birleşse, kuru meyve ve yemişlerin reklamlarını verseler. Mesela cipsler gibi cicili bicili paketlerde elma cipsi v.s. satmaya başlasalar. Bir vakitler bir yerlerde okumuştum. Çocuğun her duyduğunu olduğu gibi kabul etmemesi, eleştirel düşünce yetisinin gelişebilmesi için reklamlar hakkında konuşun diyordu. Biz bunu çok yapıyoruz. Anlatılan ürünün gerçekten anlattıkları gibi bir ürün olup olmadığını sorguluyoruz. Tahin Pekmez'in çikolata-fındık kremalarından neden daha iyi bir besin olduğunu da konuşacağız. Şeker-glikoz faktörünü. Ama şu eleştirel düşüncenin hiçbir şeye güvenememe boyutlarına ulaşması gibi bir yan etki de var. Pekmezde son zamanlarda ortaya çıkan Kanserojen oluşuyla ilgili tartışmaları biliyorsunuzdur. Kimi grup sanayi tipi olandan değil, geleneksel üreticilerden daha doğal olan pekmezin alınması gerektiğini söylüyor. Gıda Mühendisleri de geleneksel üretimdeki yüksek HMF* oranının kanserojen olduğundan bahsediyor. (Gıda sanayiinde kontrollü olarak bir çok yerde (örneğin ekmeğin kızartmasında ya da Créme Brulée'nin şekerini yakarken) oluşması istenen esmerleşme reaksiyonu kontrolden çıkarsa HMF istenmeyen bir yan ürün olarak ortaya çıkıyormuş.) Gıda satın alırken bilindik firmalara rağbet etmemizi, bir başka çözümün de henüz hiç bir makinanın insan duyuları kadar mükemmel gerçekleştiremediği tadımda olduğunu söylüyorlar. Eğer özellikle pekmezde ve reçelde aşırı yanmış bir tad alınıyorsa büyük olasılıkla ürünün HMF oranı yüksek anlamına geliyormuş.

Son zamanlarda sıklıkla şehir yaşamının da, eğitimin de, eleştirel düşünce zırvalarının da her şeyin canı cehenneme diyesim geliyor. Topla pılını pırtını. Yamanı da al okuldan, git bir köye yerleş. Bahçende yetiştirdiklerini ye, keçinden sütünü sağ, tavuğundan yumurtanı topla.

Ben 38 Yaşındayım. Gidiyorum sabah yedide, dönüyorum akşam yedide.
Yaman 8 yaşında. Gidiyor sabah yedide, dönüyor akşam yedide.

Biz işe gidiyoruz, kazandığımızla aldığımız gıdaların üzerindeki katkı maddelerini okuyup, acaba ne zaman kanser oluruz diye düşünmek için.

Yaman okuyup duruyor, beynine doldurulan binbir çeşit zımbırtıyla, büyüyünce aldığı gıdaların üzerinde hangi katkı maddeleri var okuyabilsin de, ne zaman kanser olacağını düşünebilsin diye.

Acilen gerçek hayata dönmek gerek. Ama hangisi gerçek, yalan hangisi? Her şey birbirine karışmış durumda.

*HMF Kaynak: Gıda Mühendisim

Anadolu'nun İsyanı

2011-10-14T21:03:00.001+03:00

Anadolu'nun İsyanı from Anadoluyu Vermeyecegiz on Vimeo.

Bir Annelik Performansı

2011-10-12T15:34:00.005+03:00

Bazen blogumun arşivine girip bir kaç yıl önce yazdıklarımı okuyorum. Sanki kendim yazmamışım da bambaşka biri yazmış gibi. Böyle yapınca dışarıdan bakma psikolojisine bürünebiliyorum. Zaman mı yaratıyor bu etkiyi bilmiyorum. Ancak okuduklarım karşısında dehşete düşüyorum. Sürekli bir iyi anne modları, yaşadıklarını anlatıp gönenmeler, kendinden aşırı bir memnuniyet hali. Gıcık kapıyorum. Böyle şeyler yazan birinin bloguna girdiğimde bu kadın ruh hastası olmalı diye düşünürüm. Ciddi sıkıcı, rahatsız edici yazılar. İş yerinde bir arkadaşım da bu aşırı kurallara bağlı, planlı olma derdimi saplantılı buluyor. Çocuğu bu kadar erken yatırmamın, zamanı okumalarla doldurmamın sıkıntılı bir yaşama sebep olduğunu düşünüyor. Sen diyor bütün gün iştesin, çocuk bütün gün okulda. Ne zaman birlikte olacaksınız? Oturup hep beraber TV izlemek de bir paylaşımdır, bir arada olma vesilesidir diyor. Bir de çocuğun diğer arkadaşlarından ayrık kalmaması için normal şeyler yaşamamızı öğütlüyor. Ama diyorum ısrarla, büyüme hormonları ne olacak, hem Yaman da durumundan memnun. Hem sırf TV'den gelen uyaranlarla beslenmiyor, hem okurken beynin iki yanı da çalışırmış... Arkadaşım sen iflah olmazsın dercesine gözlerini deviriyor. Yazdıklarımı okurken ben de çok sıkıntı duyuyorum kendimden. Bu bir annelik performansı sergileme gayretine dönüşmüş gibi. İşte ben şöyleyim de, böyleyim de, ne mübareğim de, bu kadar uğraşıyorum, bu kadar emek veriyorum da. Bu ne?

Uzunca bir süre çocuk yetiştirme deneyimlerime dair yazmayı yasak ettim kendime.

Başka şeylerden söz edeyim. Biraz bunaltım geçsin. Siz de bir rahat nefes alın. Ayh.

Yaman Öğreniyor-2

2011-10-12T10:43:00.004+03:00

Yaman'a uyumadan önce şu aralar okuduklarımızdan bahsetmek istiyorum. Yatağa girer girmez Okumayı Güçlendirme Setinden bir kaç sayfa okuduktan sonra okumalara geçiyorduk. Şimdi bir sözlük merakı hasıl oldu. Her akşam sözlükten bir sayfa kelime anlamı okuyoruz. Kelimeyi Yaman okuyor, anlamını ben okuyorum. Tabii bunların hepsi Yaman'ın uyumayı geciktirme projeleri. Neyse. Daha sonra Oxford'un Çocuklar İçin Dünya Tarihi kitabını okuyoruz. Çok kısa, hap bilgilerle genel bir tarih bilgisi veriyor. Aslında çok daha kapsamlı, renkli, ilgi çekici bilgiler içeren başka bir kaynak arayışındayım. Çok çok yıllar önce gazeteden kupon biriktirip aldığımız Junior Larousse'a güvenmiştim. Geçenlerde ilk cildini biraz okuyalım dedik feci kötüydü. Bir sürü düzensiz bilgi, çok kötü bir çeviri. Hüsran. Dünya tarihinden bir bölüm okuduktan sonra, kısaca ressamları tanıtan gene çok kötü bir kitaptan, bir ressamın hayatını okuyoruz. Ressam'ın bir iki resmini de koymuşlar kitaba ama renksiz resimler. Dolayısıyla hiçbir manası yok. Ressamın ölüm yılından doğum yılını çıkarıp yaşını hesaplıyoruz. Bir tek matematik bilgisi için işe yarıyor. Bir de arada vah vah çok genç ölmüş diye yazıklanıyoruz. Bunu çözmek için de laptopla internete bağlanma projem var. Böylece internetten ünlü ressamların hayatını okuduktan sonra, tüm eserlerini renkli bir şekilde görebilme imkanımız olacak. Kablosuz internet bağlantısı için Mehmet'in gönlünün olmasını bekliyorum. Tüm bu genel kültürle uyku geciktirme projelerimizin ardından sıra kitap okumaya geliyor. Şu anda Aziz Nesin'in Hayvan Deyip De Geçme kitabını okuyoruz. Dün akşam, Aziz Nesin'in cezaevinde mahkumken farelerle kurduğu dostluğu anlattığı bölümü okuyorduk. Yaman birden irkildi, neden dedi, yazar ne suç işlemiş de hapse atılmış. Dur dedim hikaye bitsin anlatacağım. Kafasında kimbilir ne suçlar uydurdu. Hırsızlık, dolandırıcılık, adam kaçırma, adam öldürme. Bir yazara hiçbirini yakıştıramıyordu. Her cümleden sonra neden hapse düşmüş diye sormaya başladı. Hikaye zor bitti. Fikir suçundan dedim. Fikir Suçu Mu? dedi şaşırarak. Elimizdeki ansiklopediler kadar yetersiz bir tanımlama ile anlatmaya çalıştım. Anlattığımdan kendim de tatmin olmadım. Sabah işe giderken düşündüm taşındım ve kendi kaynağımı kendim yaratmaya karar verdim. İlk insandan başlayıp, toplumsallaşmaya, üstün bir güce tapınma fikrinden, dinlerin doğuşuna, suç ve ceza kavramına, adalet fikrinden, hukuk kurallarının oluşturulmasına, yönetim biçimlerine kadar, tarih v.b. kafa karıştırıcı bilgiler içermeyen, tamamen olgusal, çizimlerle desteklenmiş bir hikaye tablosu hazırlayacağım. Bu konudaki tek sıkıntım tabii ki çizimler olacak. Bakalım. İnternetten konuya uygun çizimler bulup, yazılı bir kaynak oluşturabilirim. Ama çizerek anlatma fikri daha heyecan verici geliyor. Bu sanki sorulara da yol açabilecek, sohbet yaratabilecek, daha etkileşimli bir yöntem olabilir.

Yaman Öğreniyor-1

2011-10-12T09:59:00.003+03:00

Bir kaç ay önce bir yarışma programında; "Çalışmak İnsanı Özgürleştirir" Sözü Almanyadaki hangi yapının girişinde yer almasıyla ün kazanmıştır sorusu soruldu. Tabii ki Mehmet daha şıkları görmeden cevabı yapıştırdı. Yarışmacı da her zaman ki gibi bilemedi. Sanırım bu tür yarışmalara özel olarak bilemeyecek insanları seçiyorlar. Bir kaç bilgi sorusu dışında çoğu genel kültür ve hatta popüler kültür sorularından çıkıyor. Neyse Yaman bu sorunun cevabı sayesinde Nazileri, gaz odaları'nı, fırınları öğrendi. İlk verdiği tepki şöyleydi;

-Uydurmayın, bu ancak bir masal olabilir.

Yaman'la Müze

2011-10-10T23:06:00.006+03:00

Yaman müzelere en az benim kadar meraklı. Geçen hafta Sabancı Müzesine gidip Karşıdan Karşıya Sergisini gezdik. Sabancı Müzesine ilk kez gidiyoruz.

Emirgan'da öyle güzel bir manzarası var ki. İnsan müzeden ayrılmak istemiyor.

Bu kolaj ne mi? İyi bakın. Yukarıdaki bir Kiklad Tavası. Üzerindeki figürlere dikkatle bakın denizin dalgaları arasında bir tekne göreceksiniz. Bir Kiklad Teknesi. Altındaki tekne de Kiklad Tekneleri Canlandırma Projesi kapsamında yapılan bir maket. Kiklad tekneleri, hiçbir yapıştırıcı ve çivi kullanılmadan, halatlarla birbirine bağlanan tahtaların suya girince şişerek kenetlenmesi mantığından hareketle, aslına uygun olarak inşa ediliyor.

Bunlar da tava örnekleri. Aslında müzede fotoğraf çekmek yasaktı. Zaten makina da patlak patlak çekiyor. Yaptık gene biraz avamlık. Olacak o kadar.

Maket Kiklad Teknesinin adam gibi çekilmiş bir fotoğrafı. İnternetten buldum. Eğer gün ışığında biraz daha ayrıntılı görmek isterseniz, internette bir picasa gezi albümü buldum. Buraya tıklayarak bakabilirsiniz.

Sergide tabii ki sadece tavalar yoktu. Heykelcikler, idoller, günlük hayatta kullanılan araç gereçler, hatta benim en sevdiğim cinsten toplu iğneler bile vardı. Yok yukarıdaki iğne örneği Sabancı Müzesinden değil. Ama birebir benzeri vardı. Müze görevlileri yeter bu kadar avamlık dediği için onları çekemedim. :(

Pek Güzel Şeyler

2011-10-06T13:00:00.006+03:00

Eskiden, yani vaktimin bol olduğu zamanlarda internette daha fazla gezerdim. Artık öyle vakitsizim ki, neredeyse haftalarca internete giremediğim oluyor. İzlemeyi sevdiğim yerli yabancı blogları, Bloglines kapandıktan sonra Google Reader'a aktardım. Google Reader'la bile izleyemez oldum. Boş bir an yakalayıp girdiğimde anlıyorum bunu. Aylardır uğramamışım, reader patlayacak gibi olmuş, izlediğim her blogda bakılmamış yüzlerce yeni yazı birikmiş. İnsan beğendiklerinden derlese bile bir sınırı var, her şeyi takip edebilmek mümkün değil. İnternet bu yanıyla bendeki hiç bir şeye yetişememe hissini körüklüyor. Bu sabah Handan'ın bloguna bakarken kenardaki blog listesinden bir blog keşfettim. Bugüne dek çok sıkıldığım anlarda, özellikle geceleri uykum kaçınca myMoleskine Artworks, Creative Thursday, Lilla Rogers, Etsy gibi sitelere bakardım. Hep de içimden geçirirdim, bir site olsa, sanata dair ne varsa hepsini içinde barındırsa. Mesela ben bir fotoğraf sanatçısıyım veya çizerim veya heykeltraşım veya sokak sanatçısıyım, internette bir site açtım, hemen o ana site beni tarayıcısına eklese. Sitede hem alfabetik, hem kategorik, hem son güncellenenden başlayarak fotoğraflı gösteren bir indeksleme sistemi olsa. Ne iyi olurdu değil mi? Yok sabah bulduğum blog öyle bir site değil. Ama çok güzel bir site. Blog yazarı hoşlandığı çalışmalardan derlediklerini paylaşıyor. Aslında bir nevi sanal sanat galerisi gibi olmuş. Ben kayıtları sandık içi sekmesinden geziyorum. İndekste fotoğraf kullanımını her zaman sevmişimdir. İnsana mutluluk veren sayısız kare. Kaynak gösterdiği için takip edilesi bir sürü sanatçı sitesiyle tanışmanıza da vesile oluyor. Ben en çok Yaman için sevindim. Hafta sonunda onunla bakmayı planladım. Gördüğü çalışmalar Yaman'ın yaratıcılığına büyük katkı sağlıyor. Çok daraldığınızda, kafanızı işten güçten kaldırıp, değişik şeylere bakmak istediğinizde, mutlaka uğramanız gereken bir blog: Pek Güzel Şeyler.

İyi Gidiyor

2011-10-05T14:25:00.007+03:00

Geçen hafta İzo ile görüştük. Artık sorun bildiren yazılar görmüyorum. Her şey iyi gidiyor sanırım dedi. Aman diyorum tahtaya vuralım nazar değmesin. Yaman okul başladığından beri pek düzenli. Okuldan tüm kalemlerini, boyalarını, defter ve kitaplarını unutmadan getiriyor. Defterlerini inceliyorum, yazısı okunaksız olsa da düzenli olarak not tutuyor. Bu da derse katılımının bir göstergesi. İlk günden itibaren cuma-cumartesi hariç düzenli uyuyor. Geçen yıl ki gibi 20.30'da yatağa giriş, okumalar ve 21.30 gibi uyku rutinini koruyoruz. Sabahları 06.00 civarında uyanıyor. Sıkı bir kahvaltı ediyor. Geçenlerde bir programda Ender Saraç'ın çocuklar için tavsiyelerini dinledim. Her sabah kahvaltısında bir kaç parça ceviz içi, kuru dut ve kuru kayısı yediriyorum. Kuru kayısıları şu turunculardan veya gün kurularından değil de Malatya Pazarında doğal kurutulmuşlarından buldum, yarım yarım kurutmuşlar, diğerleri gibi safi şekerli bir tadı yok, doğal meyve tadı var, onlardan aldım. Rukiş Erzincan balı ile tulum peyniri getirmiş. Balı severek yiyor da tulumu yediremiyorum, onu da omlet içine gizliyorum. Yaman son iki yıldır reçellere çok düştü. Evde bir kere denedim beceremedim. Yazın anneme sipariş vermek de hiç aklıma gelmedi. Yoksa annem ve yengem çok güzel reçel yaparlar. Marketlerdeki hazır reçellerden de yedirmek istemiyorum. Hepsinde glikoz var. Bir tek gül reçeli alıyorum. Çünkü onu evde yapabilecek birini bulsam, reçellik gülü nereden bulacağım? Yaman gül reçeline tapıyor. Onlar dışında bir de vişne ve çilek reçelini çok seviyor. Unutmamalı ayva çıkınca anneme ayva reçeli yaptırmalı. Hatta başında durup ben de öğrensem ne iyi olur. Kahvaltıdan sonra 1 kaşık balık yağı da veriyorum. Balık yağı bitmek üzere. Kış soğukları başlarken keçiboynuzu pekmezine başlayacağım. Bu da Ender Saraç'ın tavsiyesiydi. Onu ekmeğe sürüp yediremeyeceğimi bildiğim için yengemin usülünü uygulayacağım. Pekmezi şurup şişesine doldurup, vitamin diye kandıracağım. Akşamları babaannesinin tencere yemeklerini yiyor. Eve sucuk, sosis v.b. şarküteri girmesi yasak. Babaannemizi de yıllar sonra ikna ettik. Katkılı bu ürünlere para vereceğimize, gerçek et alırız, sağlıklı yeriz dedik. Sanırım TV programlarının da etkisi oluyor. Artık çocuk ev yemeği yemezse, sosis yesin, pizza yesin, yeter ki aç kalmasın devrini kafasında bitirdi sanırım. Kendi annem de bitirebilse keşke. Yaman yazın anneannesinde hüplettiği çizlemeçlerden kalma göbeğini eritmeye başladı sonunda. Benim de keyfim yerinde işte. Planladığım düzene harfiyen uyuyoruz. Yalnızca şu hafta sonu yürüyüşlerini başlatamadım. Evin çevresinde yürünecek yol olmaması, sahilin çok ters bir yerde kalması bizi alıkoyuyor. Bu hafta sonu evin önündeki çocuk parkında bulunan aletlerle spor yapmayı deneyeceğim. Geçen pazar Handan'la sabah erkenden Kuruçeşme'ye kahvaltıya gittik. Bir baba, Yaman yaşındaki oğluyla parktaki aletlerde spor yapıyordu. Hatta bir süre sonra çimlerde yoga bile yaptılar. Neden olmasın? Da orası Kuruçeşme, Bebek:) Biz çimlerde yoga yapsak çevre apartımanlardaki bütün konşular toplaşır, sabah bazlamaları eşliğinde bizi izler.

Cuma Filmi

2011-10-01T10:27:00.003+03:00

Yaman pazar günleri ve hafta içi erkenden yattığı için cuma ve cumartesi günlerini adeta iple çekmeye başladı. Hazır iyice kopmuşken TV izlemek istemedim. Hafta içi bir sürü çocuk-aile-komedi filmi araştırması yaptım. Linkleri hazır ettim. Açılışı Pıtırcık'la yaptık. Kimileri karşı gelebilir ama ben Küçük Nicolas'ın çevirisini harika buluyorum. Pıtırcık muhteşem bir buluş. Arkadaşlarının lakapları da öyle.

Tık.

Metin Münir'in Hiperaktivite ve Dikkat Eksikliği ile İlgili Yazı Dizisi

2011-09-26T11:10:00.005+03:00

Metin Münir'in son yazı dizisini okumakta fayda var. Sadece yazıları değil, altında yer alan olumlu olumsuz yorumları da okumak gerek. Hadi Metin Münir'i uzmanı olmadığı bir konuda ahkam kesmekle suçluyorlar. Gündüz Vassaf, bir dönem Uluslararası Psikologlar Konseyi yönetim kurulu üyeliği de yapmış olan bir psikolog. Onun psikiyatrinin öznelliği ile ilgili daha önce yazdığı bir köşe yazısını da bu linkten hatırlamakta fayda var. Hatta ben hatırlıyorum Gündüz Vassaf daha önce NTV'deki düzenli bir sohbet programında, bilim adamlarının, araştırma yapmak amacıyla, yıllarca hastanelerin psikiyatri servislerine gidip, uyduruk kaydırık hastalıklar anlatarak, nasıl tedavi aldıklarını anlatmıştı. Metin Münir konunun uzmanı olmayabilir. Ancak çocuklarımız üzerinden bizi vuran sistemi sorgulamak, ilaçsız terapi ve eğitim yöntemlerinin devlet tarafından desteklenmesi, sosyal güvence kapsamına alınması için kamuoyu oluşturmak açısından gazetecilerin konuya el atmasını çok yararlı buluyorum.

Psikiyatrinin uydurma çocuk hastalıkları

Çocuklara kokain benzeri ilaçlar veriliyor

İlaçsız güçlü ve kişilikli çocuk yetiştirmenin sırrı

Kızgın psikiyatristler ve halkın bilme hakkı

Titiz doktorun hiperaktivite muayenesi nasıl olur

Hiperaktivite ve dikkatsizlikle ilaçsız savaş

Patlayan hastalık değil teşhis ve ilaçtır

Cumartesi Filmi

2011-09-25T02:05:00.002+03:00

Tık

Okumalar

2011-09-21T11:46:00.004+03:00

Benim çeşitli takıntılarım var. Ayşe Kulin, Elif Şafak, Perihan Mağden okumamak gibi, aslında temelsiz takıntılar. Yani açıklamaya kalksam adamakıllı bir ifade koyamam ortaya. Böyle bir halim var. Geçen hafta bir iş arkadaşım Ayşe Kulin'in Hayat kitabını uzattı, al okursun, ben bunu bitirdim, şimdi Hüzün'ü okuyorum dedi. Servis yolculuğu sırasında kitap okuduğumu görüyor, okumaktan hoşlandığımı biliyor. Bir an dehşete kapıldım. Reddedemezdim. Bu onun okuduklarına burun kıvırmak, büyüklük taslamak anlamına gelebilirdi. Aldım kitabı. Okumamazlık da edemezdim, serviste okurken elimde görmezse ayıp olurdu. Ayrıca evde okudum bitirdim de diyemezdim, sonra kitaptan ya bir soru sorarsa rezil olurdum. Böyle çocuksu korkularla okudum kitabı. Bir otobiyografi. Edebi bir değeri yok, hikayeciliği iyi değil, bir de üzerine korsan baskıydı. Kitabı bir nevi dedikodu dinleme tutkusuyla okudum. Tıpkı magazin programlarına yakalanınca hasıl olan hipnotize olma durumuydu. Kitapta 60'lı yılların İngilteresinde geçen çok önemli bir olay var. Doğum yaptığı hastanede doktor Ayşe Kulin'e bebeğini mamayla mı, kendi sütünle mi besleyeceksin diye soruyordu. Ayşe Kulin'in siz ne tavsiye edersiniz sorusu üzerine doktor, hemen toparlanmak ister misin? Eğer kendi sütünü verirsen, daha iyi beslenmen gerekir, vücudunun toparlanması ve zayıflaman da zorlaşır diyor. Ayşe Kulin de o zaman mama verelim diyor. Hemen Ayşe Kulin'e sütünü kesecek bir iğne yapıyorlar. Ardından "anne sütüne en yakın(!?!)" formül mama olan SMA'yı veriyorlar... Kitaptaki o bölümü okuyunca apışıp kaldım. Günümüzde bir doktorun meme mi vericen, mama mı vericen diye sorduğunu düşünebiliyor musunuz? Eğer annenin sütü varsa emzirmek elzemdir. Doktor böyle bir yönlendirme yapamaz. Kapitalizmin vahşetine bir örnek daha. Düşünsenize en doğal şey insanın yavrusunu emzirmesidir. Mama Sanayii ürünlerini satmak uğruna, psikolojik unsurları kullanarak doğal olanı yok edebiliyor. Kimbilir aklı selim, bağımsız kalmayı başarabilmiş bilim adamları, mama sanayisinin önüne geçebilmek için ne kadar uğraş verdi, kamuoyunu doğal olanın doğru olduğuna ikna edebilmek için ne savaşlar verdi. Keşke geçilen o dönemleri anlatan bir süt belgeseli yapsalar. Her zaman olduğu gibi bir kez daha inandım. Bilim insanlığın tek sigortası. Hayat kitabı çabuk bitti. Bayramda ablamın kitaplığından Khaled Hosseini'nin Bin Muhteşem Güneş kitabını almıştım. Hemen onu attım çantama. Yazarın ilk kitabı Uçurtma Avcısıydı. Ben onu okumamıştım, filmini izlemiştim. Çocuk oyuncular dışında çok parlak bir oyunculuk yoktu. Ancak hikayesi güzeldi. Bin Muhteşem Güneş'i okurken çok iyi bir hikayeciyle karşılaştığımı anladım. Kitabın ortalarına doğru bir satırı okurken, içimden yazarın doktor olabileceğini hissettim. Bana böyle oluyor, bazı şeyleri içimden biliyorum. Aslında okuduğum satırlar tıpla ilgili değildi. Acaba adamın biyografisi var mı diye kitabın önüne baktım. Evet adam gerçekten de doktormuş. İlk kitabını yayınladıktan bir süre sonra doktorluğu bırakmış. Şimdi Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği'nda iyi niyet elçisi olarak mültecilere yardım ediyormuş. Sadece iki kitabı var. Keşke daha fazla yazsa. Sonra gugılladım, daha çok genç olduğu için umutlandım. Favori yazarlarım arasına giriverdi. Çare yok yeni kitabını bekleyeceğiz.

Suyunun Suyu

2011-09-16T09:15:00.005+03:00

Öğretmen biliyor tabii, yaz tatilinde okunacak kitapların özetleri yerine, kavram haritalarını istemiş. Kısa kısa tanıtıcı notlar istiyor. Kitapları okuduk. Tabii daha büyük bir kısmını ben sesli olarak okudum. Altı kitaptan her akşam Yaman bir, en fazla iki sayfa okuduysa, hadi iyimser olayım üç sayfa okumuş olsa, her bölüm sonuna kadar ben okudum. Toplu bir hesap yapacak olursak, Yaman bu altı kitabın ancak ikisini kendisi okumuş oluyor. Zaten okumayı güçlendirme setleriyle her akşam çalıştığımız için kitapları baştan sona okuması için zorlamadım. Tamam okuma zevkiydi falan filan da, zorlamayla bir insana keyif kazandırmak mümkün değil. Ben bu tip baskılarla kitaplardan nefret etmesini sağlamaktansa, okumayı paylaşılan, tartışılan bir keyfe dönüştürdüğümü düşünerek fayda analizi yapıyorum. Bazıları keriz tesellisi de diyebilir. Tamam okumakta takılıyor ve okumanın şifresini hemen çözen çocukların beş misli emek sarfetmesi gerekiyor. Ama diğer yandan düşünecek olursak, bu sayede dinleyerek anlama yeteneği daha da gelişiyor. Güçlü yönlerinden fayda sağlamak da önemli. Neyse kitaplar bitti. Birlikte kavram haritalarını hazırladık. Ben sordum, o kitabı karıştırıp karakterlerin adlarını hatırlattı, kitap adını, yazar adını söyledi, bir kağıda not aldım, verdim eline şimdi bunları inci gibi yaz dedim. Yazması inanılmaz uzun sürdü, bazen bir kelime yazıyor mola istiyor, bazen bir harften sonra mola. Kısacası altı kitap için, sadece üç beş satırlık altı sayfa yazıyı yazdırana kadar akla karayı seçtim. Başlarda iyiydi gene. Son kitapların konularını yazarken, benim yazdığım kısacık konuyu da kısaltıp kuşa çevirmiş. Buraya bir örneğini koymadan edemeyeceğim.

Christine Nöstlinger'in Lollipop isimli kitabının konusu hakkında benim yazdıklarım:
Victor-Emanuel Meier adındaki bir çocuğun ismini beğenmeyerek Lollipop’a çevirmesi ile başlayan öykü kitabında, Lollipop’un günlük yaşamında başından geçen olaylar eğlenceli bir dille anlatılmaktadır.

Yaman'ın benim kısacık yazımı kısaltarak temize çektiği metin:
Victor-Emanuel Meier adındaki bir çocuğun ismini beğenmeyerek Lollipop’a çevirmesi, günlük yaşamında başından geçenler, tatlı bir dille anlatılmaktadır.

Kişisel Not: Ya ben artık altıncı ve son kitapta herhalde çok sıkılmışım ki, son derece kötü, anlatım bozukluğu olan acayip bir cümle kurmuşum, şimdi Yaman'ın yazdığı cümleye bakıyorum, valla benimkinden iyi duruyor.

Kombucha (Kombu Çayı)

2011-09-08T14:03:00.004+03:00

Kombu Çayı hakkında bilgisi olan var mı? En önemlisi, Kombu mayası olan var mı? Yoksa da nereden bulurum bilen var mı? Ha bir de nasıl yapıldığını bilen var mı? Bilip de söylemeyene çok pis küserim.

Bayram Dönüşleri

2011-09-07T09:10:00.007+03:00

Benim evde kaldığım, herkesin bir yerlere gittiği bayramları çok seviyorum. Şehrin bomboşluğu falan bir yana, zira sadece bir gün çıktım evden dışarı. Hiç olmadığım kadar evcimendim bu bayram. Evin dağınıklığını topladım, kayınvalidemin evini temizlettim, çiçeklerine su verdim-çözümler ürettim (kuruyan dalları, yaprakları kopardım, budadım, çiçeklerin her birini punk modasına uydurdum, mehmet bunlar ölmemiş, tohuma durmuşlar diyerek güldürdü beni, tohuma durmuşlar da ne demek, şiirsel bir dil falan). Ben en çok bayram dönüşü eli kolu dolu gelenleri severim. Beni pek seven, tek yönlü de olsa bir ilişkiye razı olan bir komşum bana karaf hediye etti. Hem de pembe şarap renginde. Kapıdan öyle ayak üstü, ben sana bir hediye aldım dedi, ufak bir şey kusura bakma, niye zahmet ettin dedim, bilmiyorum beğenir misin dedi, sanki çok yüksek zevklerim varmış da hiçbir şeyi beğenmezmişim gibi, deli misin bayıldım dedim. Rengine vuruldum zaten. Ama öküz bir insan olduğum için gelsene bir kahve içelime vardırmadım. Aslında belki de bu yüzden sordu, bilmiyorum beğenir misin diye. Hani beni beğenmiyorsun ya, aldığım hediyeyi de beğenmeyebilirsin demeye mi getirdi. Beğenmiyor, arkadaşlık mertebene yükseltmiyorsun der gibi. Öyle düz, öyle net, lafı hiç dolandırmadan anlatıyor ki derdini. İlk zaman aynı binada oturuyorduk. Bana tarhana, afyon katmeri falan getirmişti. Bir iki görüşmeden sonra, baktı ilişki yürümüyor. Kitap isteme bahaneleri ile kapımı tıklatmaya başladı ve en sonunda patladı. Ben dedi kötü biri değilim, evinden dışarıya laf söz taşımam, dedikoducu biri değilim, sana zarar vermem. Hem oğullarımız da çok iyi arkadaş ama. Oysa benim dedikoducu çok arkadaşım vardır. Hem dedikoduyu ben de severim. Belki de dedikoduyu sevmediğinden arkadaş olamadık. Ne bileyim bir kimyası, bir formülü yok ki bu arkadaşlığın pat diye oluvermiyor ki. Hadi gel arkadaş olalım demekle olmuyor ki. Neyse uzun uzun konuşulacak bir mesele bu aslında. Bayram dönüşlerinin sürprizlerine dönelim. Ablam Çankırı'dan kiren, domates ve tazecik fasulye getirdi. Bayramda bir sağlık programı izledim. Zaten denk gelip de izlemediğim bir sağlık programı yok. Adam gençlik iksiri yiyeceklerden bahsediyordu ve kiren tüm kırmızılar gibi başı çekenlerden biriydi. Ah ah dedim, kireni nereden bulmalı. Sanki ablam beni duymuş, programdan bir hafta sonra bir torba kirenle geldi. Henüz olgunlaşmamış, büyük cam bir kaseye koydum, yumuşamasını bekliyorum. Domatesler geldiği gün bitti, Yaman tuzlayıp tuzlayıp yedi, acayip lezzetliydi. Fasulyeler hiç kılçıksız, tazecik. Dün akşam haşladım. Bu akşam yumurtalı fasulye pişireceğim. Bakalım babaannenin lezzetini yakalayabilecek miyim. Gurme Yaman Milor hemen yapar yorumunu. İşyerindeki bir arkadaşım da Niğde'den kara üzüm getirdi. Kapkara olanlardan değil, koyu pembelerden. Çok lezzetliydi. İnsan böyle güzel şeyler yediğinde her şeyi bırakıp köye yerleşmek istiyor. Yemek içmek, başka ne ki? Basıp gitmek varken, bu ipsiz sapsız şehirde hormonlu gıdalara ulaşabilmek için köpek gibi çalışıyoruz anasını satayım.

Fikir Danışma

2011-09-05T15:17:00.002+03:00

Yeni evlenecek bir arkadaşımız var. Şindi çeyrek altın oldu 200 lira. Üç kişi birleşip bir hediye alalım diyoruz. Üçümüz ayrı ayrı çeyrek alamayacağız. Ancak üç kişi bir çeyrek alırsak da küçümsenir. Kimse fiyatına bakmıyor çeyrek denince en küçük altın olarak küçümseniyor. Ev hediyesi düşünüyoruz. Ancak evinde aklınıza gelebilecek her şeyi var. Ne alabiliriz? Hem ucuz olmayan, gösterişli bir hediye olmalı, hem de bizi sarsmamalı. En fazla 300 lira civarı olmalı. Fikirlerinizi bekliyorum.

Karışık Rüyalar

2011-09-05T11:01:00.004+03:00

Ben rüyalarımı kolay kolay hatırlamam. Ancak gün içinde bir çağrışımla aklıma gelir. Bu sabah iş yerinde kızlardan biri bayram ziyaretlerini anlattı. İkinciyi ne zaman yapıcan, tek çocuk hiç çocuk tarzı sloganlı akraba cümlelerine aşırı maruz kalmış. Birden dün gece ard arda gördüğüm karışık rüyalarım aklıma geldi. İlkinde kundakta bir bebek gördüm. Ceren doğurmuş. Getirip Türkiye'ye bırakmış, Japonya'ya geri dönmüş. Yerde yatakta babaannesinin kucağında yatıyorlardı. Bebek Japonlar gibi çekik gözlüydü ama babaanne Japon değildi. Tanıdığım kimseye benzemiyordu. Esmerdi ve Türkçe konuşuyordu. Ne biçim bir çelişki. Bebeği kucağıma aldım. Bu bebek şimdi anne sütü olmadan nasıl büyüyecek diye üzüldüm. Keşke ben de yeni doğum yapmış olsaydım, bu bebeği de emzirebilirdim dedim. Bu rüyayı sanırım akşam seyrettiğim İnsan belgeselinden etkilenerek gördüm. Hindistan'da annesi ölen gazelleri alıp, evde aile ortamında büyütmek bir gelenekmiş. Eğer gazel biberonla sütü kabul etmiyorsa, evin hanımı emzirirmiş. Hatta kadın belgeselde gazeli emzirdi. Sanırım doğum kontrolü yapmadıklarından (zira gidilen evde boy boy sayamadığım kadar çok çocuk vardı) ve her yıl doğurdukları için, kadınların sürekli sütü geliyor. Ardından gördüğüm rüyayı nerden etkilenip de gördüğümü bilemiyorum. Uzaktan bir ahbabımızın kızı bize geliyor. Aslı abla, Aslı abla diye evin içinde geziniyor, böyle elli ayaklı bir kız. Muhabirmiş. İstanbul'da çalışmaya başlamış. Bizde kalacakmış. Sarışın, güzel bir kız. Haber yapmak için bir spor müsabakasına gitmesi gerekiyor. İstanbul'u bilmediği için Mehmet götürüyor. Spor müsabakasından sonra sporcularla röportaj yapacakmış. Ama uzun zaman beklemesi gerekiyormuş. Mehmet'le deniz kenarında bir cafede oturup saatlerce sohbet ediyorlar. Zaten çok enerjik, çok esprili, çok neşeli, hayat dolu bir kız. Mehmet çok etkileniyor. Eve gelince bu kıza aşık olduğunu ve boşanmak istediğini söylüyor. Ben tabii kalbimi bir mektup gibi buruşturulup fırlatılmış, kendimi kimsesiz ve erken unutulmuş hissediyorum. Kızın gençliğini, güzelliğini, yaşam dolu oluşunu kıskanıyorum, şimdiye dek Mehmet'in benim için hissettiklerini çalmasına çok içerliyorum, çok çok üzülüyorum ama bunu Mehmet'e belli etmemeye çalışıyorum. İçimden yeni bir hayatı nasıl sırtlayacağıma dair bir sürü düşünce geçiyor. Madem yeni bir hayatı isteyen Mehmet, o zaman kızı da alıp başka bir eve taşınmasını, benim evimde aynı hayatı sürdürmemin daha uygun olacağını söylüyorum. En azından kayınvalidemin ve Rukiş'in beni terk etmeyeceğini düşünüyorum. Yaman hiç aklıma gelmiyor. Çok acayip bencil duygular yaşıyorum. Sadece ama sadece kendimi düşünüyorum. Neyse ki bu ıstıraplı rüya saatin alarmı sayesinde sona erdi.

Kalem Kelam

2011-09-02T15:49:00.008+03:00

Hergün bir sürü talimat gösteriyorlar, adam ismi dahil hiçbir sözcüğü düzgün yazamamış. Eskiden çok katı bakardım, kabul etmezdim. Sanırım Yaman'ın okuma/yazma sorunları beni değiştirdi. Dediğim şey dil bilgisi yanlışları değil. Hakkı Devrim miyim ben, noktasına virgülüne bakayım. Veya anlam bozukluklarını da söylemiyorum. Adam ismini yazamıyor. Heceleri ters çeviriyor ya da bir iki sessiz/sesli harfi eksik yazıyor, isminin son hecesini yazmayı unutuyor. Hızlı yazmaktan değil. Belki de kalemle yazmayı unuttuğumuzdan. Çünkü bu hatalar hep el yazısı talimatlarda ortaya çıkıyor. Bilgisayarla yazılanlarda bir problem yok. Bunun üzerine çok düşünüyorum. Ben de son zamanlarda el yazısında zorlandığımı hissediyorum. Son üç yıldır kağıtsız ortamda çalışıyorum. Çift ekranım var. Birinde yazıları okurken, diğerinde programları kullanıyorum. Çok mu yükleniyoruz çocuklara. Bu beceri yoksunluğunun sebebi, kalemin gerçek hayatta neredeyse kullanım dışı kalmasından ileri geliyor olabilir.

Bu yaz sıkmadım Yaman'ı. Ne ders çalıştı, ne yazı yazdı. Sadece son günlerde çarpım tablosunu ezberletmeye çalışıyorum. Kitap okuması için de zorlamadım. Akşamları yatarken 2-3 sayfa okuma egzersizi tablolarıyla çalıştık. Uyku öncesi kitaplarını da hep ben okudum. Biliyorum Mel Levine'in dediği gibi alıştırma mükemmeli getirir. Ancak şunu anladım ki her gün aşırı çalıştırmak, çok üzerine düşmek çocuğu bunaltmaktan başka hiçbir işe yaramıyor. Şunu da çok iyi anladım ki, her gece 10-20 sayfa egzersiz yapmaktansa, sıkmadan 1-2 sayfa egzersiz yapmak belki okuma/yazma sorunlarının uzun vadede çözülmesine neden olacak ama huzursuz bir çocuğa dönüşmeyecek. Huzurlu bir insan olması benim için her şeyin üstünde. Okul başarısını da umursamıyorum hiç. Çünkü okul başarısı gerçek hayattaki başarının bir göstergesi değil.

Çevremde okul hayatı başarılarla dolu geçmiş, çok iyi okullardan mezun olmuş bir sürü insan var. Çoğu istedikleri gibi bir işte çalışmıyor, bir çoğu istediği mesleği yapmıyor, büyük çoğunluğunun zaten hangi işi yapmak istediğine dair bir vizyonu yok. İşsiz çoğunluğu, işsizlik konusundaki ülke gerçeklerini bir yana bırakırsak, iş hayatında başarıyı yakalayanların çoğu karakteristik özellikleri nedeniyle oradalar. Ne istediklerini bilmeleri sayesinde. Sürekli zorlanan, sürekli güdülenen bir çocuğun, ileride ne istediğine karar verebilecek yetkinliğe erişmesi olası mıdır?

Yeni Yayın Dönemi

2011-08-30T19:32:00.007+03:00

Yazları dağılıyorum. Saldım çayıra mevlam kayıra psikolojisine bürünüyorum. Evle olan ilişkim de, çocukla olan ilişkim de gevşiyor. Bu hallerimi sevmiyorum. Zamanı boşa akıtıyormuşum gibi huzursuz oluyorum. Aslında bu serbestlik de gerekli bir şey. Ama beni rahatız ediyor. İki hafta sonra okullar açılıyor. Tıpkı yılbaşı planları gibi bu da bir planlama dönemi benim için. Şimdi size belki de çok sıkıcı gelecek kış dönemi planımı açıklıyorum. Aslında hiç sıkıcı değil. Gerçekten. Bunu yapmayı başarabilirsem çok mutlu olacağım. Geçen kış pek verimsizdi. Ancak ondan önceki kış aşağıda yazacağım plana benzer bir planla hareket edebildim ve benden mutlusu yoktu. Ben huzurluydum, Yaman huzurluydu, Mehmet huzurluydu. Geçen kış her şey yerle bir oldu. Sebebini bilmiyorum. Ama bu yıl façayı düzelteceğim.

Hafta içi günlük plan. (Pazartesi-Perşembe)
Sabah 05.50 - 20 dakika yoga (internette çeşitli yoga videolarını inceledim, şimdilik benim için en uygun olanı bu rutin.

Birincisi yeterince yavaş, ikincisi omuz, boyun ve sırtı güçlendiren, karın iç organlarına masaj yapan, rahatlama sağlayan güzel duruşlar var. Sanırım 10 günden sonra rutini ezberlerim. Sadece bir duruş beni biraz zorlayabilir ama vücudum esnedikçe daha rahat çalışabilirim.

06.15 - Kahvaltı hazırlıkları. Her sabah özellikle taze sıkılmış meyve suyu içmeye ve tazecik otları yemeğe daha fazla özen göstermeli. Ve her gün değişen bir kahvaltı menüsü. Bunun üzerine daha sonra çalışacağım.

06.40 - Yaman'la kahvaltı. Bu sene keşke Mehmet'i de uyandırabilsem.

07.15 - Yaman okula, ben işe.

Akşam 19.30 - Akşam yemeği - toparlanma - Yaman'ın çanta ve ders kontrolü.

20.45 - Yatakta dikkat egzersizleri, iki akşamda bir resim incelemeleri, kitap okuma. En geç 22.00'da uyku.(Bu sene hafta içi haber için dahi TV açmayı düşünmüyorum. Çok beğendiğim dizileri, hafta sonları ütü yaparken bilgisayardan dinlerim. Zaten ben radyoda arkası yarın programlarından kalma bir alışkanlıkla dizileri pek seyretmem, sadece dinlerim.)

Cuma akşamları:
Akşam yemeği sonrası Yaman, Rukiş, Mehmet tabu veya scrabble oyunları. Çamaşırlar yıkanacak.

Cumartesi:
Saat 08.00 uyanma zamanı. Sabah kahvaltısından sonra Mehmet işe giderken bizi sahile atacak, 1 saatlik bir yürüyüşün ardından eve dönüş. Yaman ödevlerini yaparken ben de ütü işlerini hallederim. Yaman'ın 5 t-shirtü, benim ve Mehmet'in 5'er gömleği. Pantolonlar. En az 25-30 parçalık iş var. Ütü büyük iş. Bu yıl eğer ayarlayabilirsem Yaman'ın okul arkadaşlarıyla görüşmesini sağlamaya çalışacağım. Belki ayda bir en samimi olduğu arkadaşını da alıp sinemaya, yemeğe götürebilir, bir kaç saat evde oyun oynamalarını sağlayabilirim. Gerekliyse alışveriş işlerini akşama bırakacağım. Bu yıl büyük süpermarket alışverişlerini bırakacağım. Belki ayda 1-2 defa kahvaltılık için gidilebilir. Ona bile gerek yok. Mehmet Kadıköy'ün göbeğinde çalışıyor. Tüm kahvaltılık, sebze ve meyveleri Kadıköy Çarşı'dan alır gelir. Akşamları iyi bir film bulursak hep beraber izleyebiliriz. Yatış saati en geç 22.30, okumalar falan derken, 23.15 gibi uykuda olmamız şart. Pazar sabahları uyku tembelliği için iyi bir gün.

Pazar:
Saat 09.30-10.00 arası uyanabiliriz. Sorun yok. Kahvaltının ardından hep beraber evin temizliğine girişeceğiz. Bu sene aramıza Yaman da katılacak. Gardrobundaki kıyafetleri katlatıp, odasını toplatma dışında hol ve mutfağı da sildirmeyi planlıyorum. Bakalım. Akşam üzerleri belki 1-2 saatliğine eşe dosta çaya falan gidebiliriz. Ne olursa olsun 20.45'te evde, yatakta olmamız şart. Ertesi gün okul varsa uyku rutinimizi korumamız şart.

Hayır kesinlikle sıkıcı değil. Birincisi akşam erken yatmak uykumu almamı, sabah yogası da güne çok iyi başlamamı sağlayacak. Kahvaltı birliktelik için en güzel zaman. Akşamları yatakta yaptığımız dikkat çalışmaları, resim incelemeleri, okumalar Yaman'ın ders çalışma moduna girmeden zenginleşmesini sağlayacak. Çünkü Yaman'ın en eğlendiği zaman dilimi uyku öncesi. Yatak sohbetleri, yatakta yapılan okumalar, bilmece-bulmaca çözmeler, şarkı-türkü söylemeler. Mel Levine'in kitabında okumuştum sanırım. Çoğu çocuğun algısı yatay pozisyonda dikeyden daha açık oluyormuş. Sınıflara yataklar yapsalar. Çocuklar yastık savaşı yaparak ders dinlese ne hoş olur. Böyle planlayınca insan vaktini boşa harcamıyor. Bu planda hayatımda olup da vazgeçtiğim hiçbir şey yok. Aksine programa uyduğum taktirde hayatıma kazandırabileceğim çok daha fazla şey var. Hadi Aslı bunu başarabilirsin.

Kaynana Korkusu

2011-08-29T19:57:00.002+03:00

Rukiş 1 haftadır yok. Yirmi yılda benim ne kadar geri zekalı ve embesil biri olduğumu öğrenmiş olması gerekirdi. (Suç atma telaşındayım. Şu an korkudan titriyorum) Giderken bana annemin çiçeklerini sula demeyi unuttu. Ben de bana emir verilmediği için 1 haftadır yukarıya hiç çıkmadım. Bugün Rukişle konuşurken sulamayı unutmuyorsun değil mi dedi. Eve nasıl koştuğumu bilmiyorum. O çiçekleri gördüğüm anda başımdan aşağı kaynar sular döküldü. O yapraklar, dallarındaki çiçeklerle beraber kurumuş, resmen kuru çöl çiçeklerine dönmüşler. Ki kayınvalidem için bu dünyada Ceren, Yaman ve çiçeklerinden daha kıymetli bir şey yoktur. Bunca yıl bir kere bile kaynanalık yapmamış kadın, bir anda kaynanaların şahına dönüşebilir. Ne bok yiyeceğimi şaşırmış durumdayım. Hayır çiçekçiye gitsem aynılarından bulabilir miyim. Bir çoğu kayınvalidemin gittiği yerlerden topladığı kökler. Allah bilir endemikleri bile evinin florasına uydurmuştur. Yerde dal bulsa kök verdirir. Öyle de eli vardır. Allam ben naapıcam?

Çırak

2011-08-25T11:33:00.004+03:00

Yaman tatilden döndüğümüzden beri abimlerde. Abim, yengem, annem birlikte oturuyor. Bir de Ramazan nedeniyle neredeyse her akşam bir iftar programları var. Ya bir yerlere gidiyorlar, ya akrabaları, eşi dostu iftara davet ediyorlar. Bu durumda yengem ve annem aşırı yorgun oluyor. Yaman Murathan gibi oturan, uslu bir çocuk değil. Sürekli bir şeylerle uğraşması gerek. Haliyle de dağınık. Yengem hiç şikayet etmiyor ama sesindeki yorgunluğu hissediyorum. Bu nedir ya 13 hafta tatil mi olur? Üç aydan bile fazla. Beş hafta yaz okuluna gitti, üç hafta ben izin kullandım. Hala bitmiyor. Hadi bu sene geçti diyelim, seneye ne yapacağımı bilmiyorum. Evde yalnız kalabilir aslında ama ben bunu göze alamıyorum. Çünkü bu mahallenin tüm çocuklarının bizim eve toplanması ve zaten dağınık olan evin, misliyle dağılması anlamına geliyor. Şu çırak verme olayı bana hiç de saçma gelmiyor. İyiden iyiye düşünür oldum. Güvenebileceğim bir yerde çalışsa fena mı. Yerleri paspaslar, tozları alır. Bir büyüğün denetiminde olur. Arada kerrat cetveli falan ezberler. Hatta matbaa gibi bir yer olsa Yaman için çok daha güzel olur. Önümüzdeki yılın tatilini şimdiden planlamam gerekiyor.

Önümüzdeki hafta bayram. Sorun yok evdeyim. Ama sonraki iki haftayı nasıl kotaracaz? Var mı 8 yaşlarında, haylaz mı haylaz, oyunbaz mı oyunbaz bir çocuk isteyen? İki haftacık. Valla sabah geç bırakır, akşam erken alırız. Yok mu?

İşlevsel Arkadaş

2011-08-24T09:11:00.002+03:00

Şimdiye kadar yeni bir cep telefonum olmamıştı. Zaten cep telefonu kullanmaya oldukça uzun bir süre direnmiştim. Hat aldığımda da hep ikinci el telefonlar kullandım. Mehmet arkadaşlarının attığı eski telefonları getirirdi. Sahi bir telefon bozulmadan neden atılır onu da anlayabilmiş değilim. Benim için konuşma ve kısa mesaj özelliği olması yeterli. Zaten telefonu internet, fotoğraf, müzik v.b. özellikler için kullananlardan değilim. Neyse iş arkadaşlarım sürekli takoz gibi cep telefonu kullanmamla uzun zaman dalga geçtiler. Baktılar umursamıyorum, alacağım da yok, dayanamadılar, doğum günümü fırsat bilip bana bir cep telefonu hediye ettiler. Çok kıymetli. Üstelik Q klavye, bilgisayar gibi bir şey. Üzerindeki jelatini bile çıkarmadım. Kılıf alana kadar yıpranmasın. Uzun süre de Yaman'dan gizledim. Fakat bir gün halası arayıp Yaman'ı isteyince telefonumun farkına vardı. Sonra ki diyalog şöyle;

-Anneeeeee, sen kendine cep telefonu mu aldın?
-Hayır oğlum iş arkadaşlarım hediye etti
-Niye?
-Doğum günü hediyesi
-Ayyyy, anne işallah büyüyünce benim de böyle işlevsel arkadaşlarım olur

Yaman Sıcak Sever

2011-08-22T20:15:00.003+03:00

Bir sabah uyandığımda bu fotoğrafın bilgisayarın masaüstü arka planına döşendiğini gördüm. Yaman yapıştırmış. Nereden bulmuş bu fotoğrafı bilmiyorum. Bu kadın şimdi nerede diye sordu. Yerini söylesem gidip bulacakmış gibi. Arıyor resmen. Şu anda hayatta değil, ünlü bir film yıldızı dedim. Nasıl üzüldüğünü anlatamam. Biraz daha büyüdüğünde beraber filmlerini izlemeli.

Bir Ada Günü

2011-08-21T23:14:00.004+03:00

Bu plajı seviyorum. Oturduğum yerden çocukları rahatlıkla görebiliyorum.

Birlikte çok girdiler denize. Yaman hep oyun ve aksiyon peşinde.

Yüzer iskelede güreştiler, itiştiler, sarıldılar, kanka takıldılar.

Defalarca suya atladılar.

Ama dediğim gibi Murathan çocukluktan çıkıyor artık. Daha bir cool takılıyor. Arada gelip şezlongda büyük adamlar gibi oturuyor. Duruşu abime öyle çok benziyor ki. Hali, tavrı, yürüyüşü.

Tabii söz konusu dondurma olunca hepimiz çocuğuz daha.

Vapurla dönerken güneşin batışını izledik.

Murathan

2011-08-20T22:29:00.002+03:00

Murathan hafta sonunu geçirmek için bize geldi. Mehmet'in işi olmasa bugün adaya gidecektik. Yarına kaldı. Murathan ergen oluyor. Bu yıl orta 1'e başlayacak. Genelde tüm gün Yaman sokakta oynarken Murathan evde benimleydi. Bilgisayarla, psp ile oynadı, TV'de film izledik, biraz kitap okudu. Ben nasıl davranacağımı, yemeği hangi saatte yedireceğimi, arada neler ikram edeceğimi şaşırdım. Çocuklarla sohbet etmek daha kolay ama işte o çocukluktan gençliğe evrildikleri ara devre yok mu, tıkanıyorum. Ben çocukluğumu çok net hatırlarım ama o ara dönemi net bir şekilde anımsayamıyorum. Kendimi eksik hissettim. İletişim becerisinden yoksun hissettim. Uzun sohbetler yaratamadım. Aynı benim gibi yetiştiğini anladım. Mesela kasede dondurma topları mı istersin, Magnum mu diye sorduğumda fark etmez diyor. Nasıl fark etmez, birini daha çok beğeniyor olmalısın dedim. Hangisini daha çok seversin? Magnum'u daha çok severim ama sen de seviyorsan öbürünü de yerim dedi. Ben de öyleydim önceden. Rukiş yumurtayı nasıl yersin dediğinde, fark etmez der, yerdim kalayı. Nasıl fark etmez, biri katı, biri sulu, aralarında yüzde yüz fark var derdi. Birini tercih etmeli, bundan da öte tercih ettiğini, sevdiğini, seçtiğini dile getirebilmelisin. Yok ben hani yumurta tutmaz ya, nasıl olursa olsun, severek yerim derdim. Kimse üzülmesin. Ama bu doğru değil. Böyle davrandığında kendinden vazgeçmiş oluyorsun. Senin dışındaki herkes çok değerli ama ya sen? Bu tutum, kendi değerinin farkına varmanı engelleyen bir tutum. Hatta zamanla sadece başkalarını mutlu etmek için yaşamana bile yol açabilir. Giderek mutluluğun başkalarının mutlu olması koşuluna bağlanır. Ne fena. Akşam üzeri parkta buranın çocuklarıyla top oynadı. Dörde karşı birmiş ve Murathan kazanmış. (FB küçüklere seçilmişti) Çocuklar merak etmiş, misafir mi geldin diye. Yaman'ın kuzeni olduğunu duyunca inanamamışlar. Bizim deli Yaman'ın mı demişler. Üstelik de topa bile vuramayan Yaman'ın.

Tatilin Sonu

2011-08-13T22:32:00.000+03:00

Mıhlı Şelalesinde piknik yaptık. Sağ alt köşede yer alan fotoğrafımızdaki yüz ifadelerimize dikkat ederseniz, o pozu verebilmek için nasıl bokumuzun donduğunu anlayabilirsiniz.

Altınoluk

2011-08-11T21:43:00.007+03:00

Bugün Altınoluk tarafında bulunan Afrodit Tatil Köyü'ne ait plaja gittik. Küçükkuyu kadar güzeldi. Denizi cam gibi, zaten mavi bayraklı.

Yaman efendi yüzer iskeleden atladı durdu. Arada çaktırmadan alt geçitten tatil köyünün kaydıraklı yüzme havuzuna da kaçtı.

Babasından taş sektirmeyi öğrendi.

Bu kareyi büyütürseniz tam sektirirken yakalamışım.

Ve o kadar çok taş topladı ki, evdeki bir büyük su kovası doldu. Herhalde 20 kilo taş taşımışızdır. Biz avamız kardeşim. Tatil Köyü falan dinlemeyiz.

Bir Güne Sığanlar

2011-08-10T21:07:00.002+03:00

ANTANDROS ANTİK KENTİ
Kazı çalışmaları Ege Üniversitesi tarafından sürdürülüyor. Zeytinliklerin içine gizlenmiş kazı alanına vardığımızda kalabalık kazı ekibinin bir kısmı yemek yiyor, bir kısmı da toplanmış sohbet ediyordu. Zengin birine ait olduğu anlaşılan Roma Villası'nın mozaikleri ve duvarlarındaki freskolar karşısında adeta büyülendik. Kent kazısından 700 metre kadar ileride de Nekropol kazıları sürdürülüyor. Daha detaylı bilgi için bu siteyi inceleyebilirsiniz.

MIHLI ŞELALESİ
Antandros'tan çıktıktan sonra, amacımız Küçükkuyu tarafındaki Zeus Sunağına bakıp, oradan Altınoluk taraflarına dönüp denize girmekti. Zeus Altarının girişini ararken, Mıhlı Şelalesi girişine rastladık. Sapıverdik. İyi ki de sapmışız, hepimiz çok mesud olduk. Öyle beğendik ki, bu cumartesi son günümüzde oraya gidip piknik yapmaya karar verdik.

Aslında Şelalenin gürül gürül aktığı kısım bu kayaların arasında ama oraya fotoğraf makinesini götürmem imkansızdı. Ya kaya tırmanışı yapacaktım, ya da yüzerken bir elim havada makineyi o oyuğa ulaştıracaktım. Belki cumartesi günü bir katakulli yapıp, makineyi oraya ulaştırmayı başarabilirim.

ZEUS ALTARI
Adatepe Zeus Altarı sapağındaki taş fırından aldığımız haşhaşlı pideyi Kır Kahvesindeki nefis çayla mideye indirdik. Bu fotoğrafı zor çektim. Üç dakika sonra parçası kalmadı.

Tepede arabamızı bırakıp, bana çok uzun gelen, aslında hepi topu 10-15 dakika süren bir orman içi yürüyüşünün ardından Zeus Altarına ulaştık. Girişinde fotoğraflar falan çektik. Şu merdivenden bir de yukarı çıkalım dedik, bakalım ne varmış? İnanılmaz bir akşamüstü manzarasıyla karşılaştık. Bütün Edremit Körfezi ayaklarımızın altındaydı.

Ayakkabı Kutusundan Karagöz Sahnesi

2011-08-09T23:56:00.000+03:00

Geçtiğimiz yıllarda Edremit Parkında, her akşam Ramazan eğlenceleri olurdu. Yaman o parkta iki yıl önce dedesiyle kucak kucağa Karagöz oyunları izlemişti. Bu yıl parkta yenileme çalışmaları var. Her yana kum dökmüşler. Dolayısıyla Ramazan eğlencesi de yapılmıyor. Yaman da madem dışarıda eğlencemiz yok, kendi eğlencemizi kendimiz yaratalım diye ayakkabı kutusundan bir Karagöz sahnesi kurdu. Hacivat'la Karagöz figürleri için babasından biraz yardım aldı. Figürleri boyayıp, renklendirdikten sonra, mikado çöplerinin ucuna geçirip başladı oynatmaya. Kafasından oyun çıkarmakta biraz zorlanınca, koşup bilgisayarı getirdi. Hakkatten hangisi hangisiydi? Her şeyi yanlış anlayan Karagöz müydü, sürekli kafa yiyen Hacivat mıydı? Çocukken o kadar izledim ama Karagözle Hacivat hep birbirine karışır benim kafamda. Bir türlü oturtamam. Neyse bilgisayarda bir oyun metni bulduk. Bu sefer de hem okuyup, hem oynatmakta zorlanınca, babası Karagöz, ben Hacivat olduk.

Yaman'ın Objektifinden

2011-08-09T23:27:00.000+03:00

Doğal olarak dağı taşı çekiyor. Makinanın programlarını deniyor. Yalnız makina ucuz etin yahnisi misali otomatik modda iyi ayar yapamıyor. Çok ışıklı çıkıyor. 12 Megapiksel dedik, benim 4 megapiksellik Sanyo Xactim daha iyi iş görüyor. Olympus T-100 almayın anacım.

En çok eskizi sevdi. Ben iğne deliği ve balık gözünü sevdim. Yukarıdaki karede bir zeytin ağacının dallarını çekmiş.

Somurttuğum bir sırada çekmiş.
Bunu ben çektim.
Altınoluk Çam Mahallesinde kahvaltı ettiğimiz çınaraltı.
Babaannesinin poposu.
Halasından romantik bir poz.
Köpüş poz veriyor.
Kahvaltı ettiğimiz yerden normal bir kare.
Ayvalık gezimizde denizden çıkardığı kabukları sergilemiş.
Uyanır uyanmaz makinaya sarılmış. Günaydın.
Denizden topladığı taşların üzerini şablonlarıyla boyamış.
Bir akşam Akçay'daki dükkanları gezdik. Bütün dükkanlarda fotoğraflar çekti. Bir boncukçu neden çekiyorsun, yoksa model mi çalacaksın, git manzara çekimi yap dedi, Yaman'dan; onları çok çektim, biraz obje çekeyim dedim cevabını aldı.
Kedi, kedi, kedi. Canlısı, resmi, heykeli. Ama her zaman kedi.
Bu çok hoş. Makinadaki fotoğrafları incelerken bu da kim dedim. Gezdiğimiz kitapçı Yaman'a poz vermiş.

Köpük

2011-08-09T19:55:00.001+03:00

Bir kediyi, bir köpeği sevmeden günümüz geçmiyor. Bu köpeğin narına kahvaltıyı falan unuttu. Köpüşte yatmış bizimkine poz veriyor. Şimdi makinesinin kablosunu bulamadım. Onun çektiği fotoğrafı da ekleyeceğim.

Rakı+Balık=Ayvalık

2011-08-07T23:05:00.000+03:00

Balıklarını beklerken. Kendi karnını doyurmak için değil de, arkada toplaşmaya başlayan martılar için.

Martılar salak mı zahmet edip çiğ balık avlasın, hazır kızamışı varken.

Biz her sene Ayvalıktan aynı tekneyle tura çıkıyoruz. Şu büyük eğlence teknelerinden değil. Ufak, sakin bir tekne. Çok diktatör bir kaptanı var. Şıkıdım, şıkıdımı pek sevmez. Fransız ve Yunan hafif müzikleri dinletir, arada Sanat Müziği, Batı enstrumanlarına adapte edilmiş Halk Müziği, belki Zuhal Olcay, en fazla Candan Erçetin çalar. Bu yıl yeni bir miço vardı. Çocuk en fazla 14-15 yaşlarında. Tekne her durduğunda suya atlayıp atlayıp sevinen bizleri inanmaz gözlerle izliyordu. Ne anlıyorduk denizden, niye böyle seviniyorduk. Bok mu vardı, Allahın denizi işte. Çocukta denizci hamuru yok. Abimden biliyorum. Gözlerinde o ışık yok. Deniz denizci adamın evidir. Yanındakileri evine gelen misafirleri gibi ağırlar. Onlar denizde mutlu oldukça kendisi de sevinir, eğlenir. Misafirlerini en iyi şekilde ağırlamanın huzuruyla gönenir. Seneye geldiğimizde bu çocuğun o teknede olmayacağına eminim.

Tekne gezisinden sonra Ayvalık pazarından keçi peynirlerimizi ve Yaman'ın üzerindeki Rakı+Balık=Ayvalık tshirtünü aldık. Ardından Cunda Adasındaki Sevim ve Necdet Kent Kitaplığına gittik. Harap olan Agios Yannis Kilisesi ve değirmeninin Rahmi Koç tarafından restore edilmesiyle kitaplık ve cafeye dönüşen yapıdan tüm Cunda panoramik olarak izlenebiliyor.

Binanın dört bir yanında fotoğraf çektirdik. Ayvalık bundan 20 yıl önceki haline göre inanılmaz büyümüş. Cunda nispeten eski yapısını koruyor. Neden acaba? Sit alanı mı? Korunan bir yer mi? Bu adanın da şimdiye kadar mahvolması gerekirdi.

Gene bir kedi buldu elbette. Ön-sol ayağı yoktu.

Sevilirken böylesine mayışan, böylesine zevk alan bir kedi ilk kez gördüm.

8 Sekiz 8 Sekiz 8 Sekiz 8 Sekiz 8

2011-08-06T23:59:00.000+03:00

Aslında doğumgünü 14 Ağustos ama hediyelerini erken verelim de kullansın diye 1 hafta önceden kutlama kararı aldık.

Böyle devanası gibi göründüğüme bakmayın. Vallaha elbise çok bol ve dökümlü ondan öyle çıkmışım.

Bu sıcakta pastaneden pasta almayalım dedik. Yağı, şekeri basıyorlar. Evde tramisu yaptım. Son derece şatafatlı süsledik. Biraz kıro olmuş ama naapalım. Olsun o kadar kıroluk.

Hediyesini açmadan önce mektubumuzu okuyor. Yeşil zarfın üzerindeki pullara dikkat ediniz. Ed-Emberley'in çizim kitabından bakarak çizdim. En baştaki babaanne, diğerleri sırayla, küçük hala, büyük hala, baba ve ben.

Mektubu bize sesli okuyor, bir yandan da sevinç çığlıkları atıyor.

Çünkü hediyesi fotoğraf makinesi. Evet yaşı için kesinlikle aşırı lüks bir hediye. Bir sanat tarihi öğretmeni Yaman'ın fotoğrafla ilgili yeteneği olduğunu söylemişti. Çok düşündüm, sonunda bir makine almaya karar verdim. Mektupta makineyi 14 yaşına kadar, kişisel güvenliği için okula, oraya buraya götüremeyeceği, sadece bizimle birlikteyken kullanabileceği yazılı. Bir de kendi makinem artık bana yetmiyordu. Ben de kullanırım diye düşünmedim de değil hani. Ha mektupta yazılı şartlardan biri de bizi her zaman zayıf çıkartması. Stensil kitaplarına da taptı. Hemen denizden topladığı taşların üzerine şablonlar boyadı. Kendi makinesiyle çeker, onları da yarın koyarız bloga.

Sıkıntılı Rüyalar ve Gerçekler

2011-08-06T11:55:00.000+03:00

Dün gece çok huzursuz uyudum. Belki Mehmet yola çıkacağı için, belki de Recep Dayımın yoğun bakımda olması huzursuz etti beni. Rüyamda İzzeti gördüm. Adaya gitmeyi planladığımız gün hava korkunç kapatıyor. İrlanda görüntüleri gibi puslu bir Bostancı iskelesi. Şakır şakır yağmur yağmaya başlıyor. İzzeti arıyorum gidemeyiz bu havada diyorum. Bir bakıyorum İzzet arkamdan omuzuma dokunuyor. Gidelim boşver diyor. Yağmurda da güzeldir. Oğlum nasıl yani, yağmurda denize mi gireceğiz diyorum. En güzeli diyor. Sonra vapur iskelesine giriyoruz, iskeleden vapura binerken her yan aydınlanıyor. Güneş kendini gösteriyor, hava sıcacık. Gökkuşağını görüyoruz. Sabah abimden Recep Dayımı kaybettiğimizi öğrendim. Çocukluğuma dair binlerce anı uçuştu kafamda. Annem telefonda hıçkırarak Recep Dayın da gitti dedi. Sesinde sevdiklerini teker teker kaybetmenin bir işaret olduğuna dair o bilindik korku vardı. Bir sonra ki de ben olabilirim, işte bu kadar yaklaştı der gibiydi. Sanırım ben daha çok korktum. Cenazesini Kastamonu'da kaldıracaklarmış. Annem'le Abim de gidiyor. Her zaman huzurlu, her zaman gülümseyen, her zaman güven veren, her zaman yumuşacık, pamuk gibi, baba tasvirimin başrolü Recep Dayım, hoşçakal.

Baba

2011-08-06T11:00:00.000+03:00

Babası geldi bu sabah. Bütün gün denizde oynaştılar. Onlar oynaşırken babaannemiz de objektiflere manken pozları verdi.

Çiçekler Çiçekler

2011-08-04T22:04:00.004+03:00

Deniz öyle mutlu ediyor ki Yaman'ı. Bir okul dönemi boyunca, bir gün olsun yüzünde şu mutluluğu görmedim.

Bu çiçekler Küçükkuyudaki bir otelin bahçesinden. Şu solda en baştaki çiçek ne kadar ilginç değil mi? Yaprağın ucundan sürmüş.

Breakfast at Edremit

2011-08-01T21:33:00.004+03:00

Bugün doğum günüm. Kendime hediye olarak bu gözlüğü aldım. Aslında yıllardır Audrey Hepburn'un gözlüğünden arıyorum da bulamıyorum. Neyse bu da en az onun kadar iri bir gözlük. Suratımın yarısını kapladı neredeyse.

Bugün tatilin 3.günü. Aksiyonumuz deniz bisikletiydi, bir türlü yönümüzü belirleyemedik. Yaman atlıyor bir yandan, biz onu mu çekelim, pedal mı çevirelim, yön mü belirleyelim bilemedik. Öyle kasmışım ki kendimi, başıma feci bir ağrı saplandı, her yanım tutuldu.

Tatil 2.Gün

2011-07-31T22:25:00.005+03:00

Bugün de Küçükkuyu'ya aynı yere gittik. Aslında yolu bize göre uzak. Minibüsle Edremit'ten 1 saatte gidiliyor. Akçay, Güre ve Altınoluktan geçiliyor. Ancak çok tenha olması cezbedici. Yarın artık daha yakın yerlere gideriz. Hafta içi tenha olur. Mehmet hafta sonu gelecek. Araba olunca ulaşım daha kolay olacak. Mehmet gelince Kaz Dağları'na, Sütüven Şelalesine çıkmak istiyorum.

Babaannesi, Ceren'den babaannesine yadigar yüzme tahtası ve Canan Ablasıyla güneşli bir fotoğraf. Saat 15.00 civarı olmalı.

17.00'den sonra güneş dağların ardına kaçtığından öyle serin, öyle güzel oluyor ki. Hele bugün deniz çarşaf gibiydi.

Küçük Halası bir kolunda, Büyük Halası diğer kolunda doyasıya eğlendiler.

Su balesi bile yaptılar.

Bugünün ana mevzusu frizbiydi. Günün en az 3 saatini frizbi oynayarak geçirmişizdir.

Midye Dolma hastalığı da İzzet Dayısına çekmiş sanırım. İzzet'te bir oturuşta, hatta oturmadan ayakta, 40-50 tane midye dolmayı midesine indirir.

Tatil 1.Gün-Küçükkuyu

2011-07-30T22:56:00.000+03:00

Hanife Halk Plajlarını sevmez. Yüzlerce kişinin çimdiği denizlerden hazzetmez. Fevkalade avam bulur. Yaman'ın arkadaş bulma yüzdesi arttığı için ben severim. Kendisi gibi bir çocuk bulup çeşitli deniz canlıları ve deniz kabukları avına çıkar. Halasının yıllardır sayıkladığı bahçeli ev hayallerini sürekli diri tutabilmek için iri taşlar toplar. Evde onları boyar, üzerine resimler çizer.

Hanife bizi Küçükkuyu'ya götürdü. Zeus Kamping. Normalde kampçılar dışında kimseyi almıyorlar. Ama Hanife daha önce arkadaşlarıyla gittiğinden parolayı biliyor. Çay bahçenizde oturacağız dedi. Baktı aile normlarına uygunuz kabul etti. Ufacık bir yer. Sağlı sollu en fazla 10 çadır alacak kadar. Efil efil esintili. Sahil öyle tenha ki, sanki sadece bize tahsis etmişler. Sanırım kampçılar ya sabah çok erken, ya da akşam çok geç giriyor. Ben normalde güneş altında yatamam. Daralırım, kalbim sıkışır. Ama o kadar esintiliydi ki, kumda uyudum bile.

Küçük Halasıyla denizden hiç çıkmadı. Alt alta üst üste oynaşıp durdular.

Yalnız şu şnorkel öyle iyi oldu ki, 5 haftalık yaz okulu boyunca atmadığı kadar kulaç attı. Çok derinlere yüzdük. İrili ufaklı, rengarenk öyle çok balık vardı ki, keşke su geçirmez bir kameramız olsaydı da çekseydik.

Hayatımda ilk kez motorlu bir paraşüt gördüm buna ne diyorlar? Parasailing dedikleri bu mu acaba?

Bir ara o kadar yaklaştı ki resmen üzerimize düşecek sandık. Yükselmek için motoru kullanıyor, çok yükselince motoru susturup alçalıyor, sonra hangi yöne seyirtmek istiyorsa, o elini kaldırıp indirerek rüzgara göre yön belirliyor. Acaba o motor benzinli mi, akülü mü? Çalışırken kullanan kişiye verdiği ısı çok yüksek mi? Bir ara araştırmak lazım.

Yaz Okulu Son Gün

2011-07-29T20:46:00.004+03:00

Dikkat ederseniz bütün çocuklar son derece nizami. Bone, gözlük. Yamansa varolmanın dayanılmaz hafifliğinde. Ciddiye alarak yüzmüyor. Bitişe geldiğinde duvara dahi dokunmadı. Böyle disipline edilemez bir tip işte. Göbeği ise hiç konuşmasak daha iyi.

Kızıla Boyalı Saçlar

2011-07-28T17:26:00.008+03:00

İş yerindeki kızlar hangi rengin kendilerine gideceğini konuşurken bir bakalım internet belki buna da çare bulmuştur dedim. Harbiden bulmuşlar. Artık Red Sonja gibi taş bir kızıl olmak, çakma da olsa sarışın bir hatuna dönüşmek sadece bir kaç dakika. Teknolojinin gözünü yiyeyim. Abi saatlerini kuaförde geçirip, ulan bana gitmedi dediğin bir renkle çıkmaya son. Sonra makyaj çıkarma derdine son. Yüzünü boya boya koy face profiline. Ehheee. Bu arada bu yaşıma kadar iyi ki saçıma boya falan sürdürmemişim. Maymuna benzedim resmen. Ahha çok eğlendim bugün ya. Leydi Kaka olmak bile mümkün.

Ben Bu İnternet Deryasında Nasıl Mesudum Bilemezsiniz

2011-07-27T17:14:00.004+03:00

Öğretmeni yaz tatilinde okunması için altı kitap adı vermişti. Okuduktan sonra kitapların kavram haritası çıkarılacak. Kitap ismi, yazar, karakterler, genel konu içeren bir harita. Kitapları aldık, üç tanesini okuduk bile. İkisinin kavram haritası da çıktı. Kitaplardan iki tanesi yabancı bir yazarın, diğer dört tanesinin yazarları Türk. Bende bir takıntı var. Yaman'a şimdiye dek kitap alırken hep yabancı yazarların kitaplarını tercih ettim. Bunun çeşitli sebepleri oldu. Yabancıların daha az didaktik yazması, hayal güçlerinin çok daha geniş olması, illüstrasyonların çok iyi olması gibi sebepler. Ancak öğretmenin verdiği ödevden sonra biraz fazla takıntılı olduğumu kabul ettim. Bir yerden başlamak lazımdı. Hiç tanımıyorum çocuk kitabı yazarlarımızı. Bu nedenle kitapçı ziyaretleri yapıp incelemeden, internetten almamak gerek. Yaman'ın eğlence insanı olması, mizaha bayılması birden aklıma Aziz Nesin'i getirdi. Ben çok severim Aziz Nesin'in kitaplarını. Ablamın kitaplığından bir çok kitabını okumuştum. Yaman için Çocuklara En Güzel Masallar ve Nasrettin Hoca fıkralarını derlediği Gülütlerini almıştım sadece. Diğer Aziz Nesin kitapları için çok mu küçük yaşı, ama ne de güldüren öyküleri vardı. Acaba şu anda anlayabileceği başka kitapları var mıdır diye araştırayım dedim. İnternette Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Fakültesi yayınına rastladım. Aziz Nesin'in Öykülerinde Çocuk ve Eğitim Teması isimli bir inceleme yazısı buldum. Oradan Yaman'a rahatlıkla okuyabileceğimi düşündüğüm kitapların isimlerini öğrendim. Buraya da not edeyim. Tatil dönüşü arayıp bulmak lazım bu kitapları. Şu interneti bulan adam için sabah akşam dua ediyorum.

Anıtı Dikilen İnek
Gıdıgıdı
Kazan Töreni
Havadan Sudan
Hangi Parti Kazanacak
Ben de Çocuktum
Yeşil Renkli Namus Gazı
Hayvan Deyip de Geçme

Tatile 3 Kala

2011-07-27T12:41:00.003+03:00

Akşam Yaman gene anneannesinde kaldı. Biz de Mehmet'le iki film birden gecesi yaptık. Türk filmi izledik. İlki Siyah Beyaz diye bir filmdi. Öylesine, izlenmese de olacak bir filmdi. Yaşlanma, ölüme yaklaşma, dost kayıpları, çalışma, para kazanma gibi konuların anlamsızlaşması üzerine bir şeyler söylemek istiyordu. Ben böyle bir şeyler söylemek istediğini bir de söyleyen filmleri çok sıkıcı buluyorum. Öyle olunca hikayeye inancım kalmıyor. Özdeşleşemiyorum. Bir film izlediğim duygusunu ortadan kaldıran filmleri seviyorum. Sanki o filmdeki insanlar gerçekten yaşıyormuş gibi hissetmeyi seviyorum. Sonraki de Çalgı Çengi diye eğlencelik bir filmdi. Biraz güldük. Sabah gene kalkamadım, sürünerek çıktım evden. Demek ki limitim dolmuş. Neyse ki Cuma akşamı tatile çıkıyoruz. Çok heyecanlıyım. Çünkü bu sefer Mehmet de gelecek.

Yaman sanırım bu akşam da anneannesinde kalacak. O zaman biz de Kasabanın Sırrı'nı bulup izlesek.

Karıncalar

2011-07-27T10:17:00.004+03:00

Hayır hayır öyle 10-15 karıncadan bahsetmiyorum. Evin belirli yerlerine konuşlanmış bir karınca ordusundan söz ediyorum. Milyonlarca karınca. Kafayı oynatmak üzereyim. Mehmet 1-2 yuvayı tespit etti. İlaçladım. Ama hala tüm yuvaları bulabilmiş değiliz. Hafta sonu mutfağın 2 çekmeceli alt dolabını açtığımda çıldıracak gibi oldum. Kapağı sıkı sıkı kapalı şeker kavanozunun içi karınca kaynıyordu, o sıkı kapaktan şeker tanelerini teker teker kaçırmışlar, dolabın tüm yüzeyi şekerle kaplanmış. Kavanozdan yuvalarına taşımayı planlamışlar zaar. Makarnalar, bulgurlar, bilumum baklagiller hep karınca. Hepsini poşetlere doldurup çöpe attım. Dolaptaki tüm kap kacağı bulaşık makinesine doldurdum. Dolabı çamaşır suları ile temizledim. Sonra iki çekmeceden birini açtım. Aynı şekilde bütün bisküvi ve şekerlemeleri karıncalar sarmıştı. Onları da attım. Diğer çekmeceyi açtığımda 1 tane bile karınca yoktu. Üstelik o çekmecede, ağzı açık kalmış kuruyemişler, şekerler, pudra şekerleri, pudingler, şekerli vanilinler gibi karıncaları tahrik edecek bir sürü yiyecek vardı. Tüm dolabı saran karıncalar nasıl oluyordu da bu çekmeceye girmiyorlardı. Karınca olmasa da tüm çekmeceyi boşaltıp sileyim dedim. Birden o çekmecede Adana'lı bir arkadaşımın 2 yıl önce getirdiği baharat poşetlerini buldum. İçinden koca bir poşet limon tuzu çıktı. Karıncaların Limon kokusunu sevmediklerini biliyordum ama etrafa koyduğum taze limon kabukları hiçbir işe yaramamıştı. Karıncaların girmediği bu çekmecenin hikmeti bu limon tuzları olabilir miydi? Dolabın ve çekmecelerin her yanına limon tuzu serpiştirdim. İki gündür dolapta tek bir karınca yok. Şimdi karıncaların gezindiği tüm yollara limon tuzu kayacıkları serpiştiriyorum. Sanırım tesadüfen zehirsiz, doğal bir karınca kovucu ilaç tespit ettim. Böylece karınca katline de son vermiş olacağım. Vicdanım rahatlayacak.

Doğasından

2011-07-22T17:36:00.004+03:00

Ören'deki otelin azgın kedileri, Yaman'ın uzattığı salamlara çok heyecanlanıp atlayınca kolunu oldukça derin çizmişlerdi. Canı çok yanmış olmalı ki çok ağladı. Yaman'ın ağlaması (yalandan olanlar değil tabii) sayılıdır. Cidden bebekliğinden itibaren ağladığı günleri tek tek sayabilirim. Bir elin parmaklarını geçmez. Neyse böyle canı yanarken gri olan kediye kin ve nefretle baktı. Yani olacak iş miydi, kedileri böylesine seven, onları beslemek için salamlarından vazgeçen bir çocuğa bu yapılır mıydı? Ben çocukların anne babanın tavırlarından çok etkilendiği argümanından yola çıkarak, onu kötü etkileyecek tepkiler vermemeye çalışırım. Kediyi azarlamadım, kötü kötü bakmadım, arkasından konuşup, kötülemedim. Yaman'a sarıldım ve kedinin hiçbir suçunun olmadığını, salamı görünce çok heyecanlandığını, sonunu düşünmeden hareket ettiğini anlattım. Sonuçta bu kedilerin doğasında var, çok heyecanlandıklarında veya kendilerini tehlikede hissettiklerinde korunma içgüdüsüyle pençelerini devreye sokuyorlardı işte. Yamanın ağlaması dinip, sakinleştikten sonra, kediye döndü ve sakince, bir daha bana böyle bir şey yapma dedi. Ertesi sabah kahvaltısında en kibar kedi gri olandı.

Geçen gece anneannesinde kaldı. Yaman hiçbir örtü örtmeden ve yaz olduğu için de üstü çıplak uyur. Bizim evde bu yıl hiç sinek yok. Sanırım karıncalar için kullandığım ilaçlar sadece sinekleri öldürüyor. Karıncalar horona devam. Ama annemlerde çok sinek olmalı ki Yaman'ın her yanını yemişler, tüm göğsü, sırtı, göbeği öbek öbek şişmiş. Bir yandan ilaç sürerken bir yandan da sineklere küfür ediyordum. Yaman son derece sakin, yüzümü ellerinin arasına aldı ve şöyle dedi:

-Anne sineklere kızmamalısın, bu onların doğasında var, yaşamak için kanımızı emmek zorundalar.

Tatil Modu

2011-07-18T10:26:00.005+03:00

Hafta sonu çok sıcaktı, evin hiçbir yerine elim değmedi. Bir ölüp, bin gelen karıncalarla küfürleştim. Sanırım 10 litre su içtim. Bin kere falan da duş aldım. Yaman sokakta, ben kanepede, elimde kumanda tembellik ettim. Bir ara kendimi biraz canlandırmak arzusuyla kalkıp, hadi şu eve giriş dedim, öte döndüm, beri döndüm. Bok yeme otur dedim. Sonunda bari 2 hafta sonra çıkacağım tatil için bavul hazırlayayım da tatil moduna gireyim dedim. Önce Yaman'ın orada kutlanacak doğum günü için hediyelerini paketledim. Silgi'den gelen kitapların bir kısmını henüz vermemiştim. Buna özen gösteriyorum. Yani bir anda dünyalar kadar hediyeyi önüne koymamaya çalışıyorum. Kıymet bilmiyor çünkü. İlk verdiğim grup Ed-Emberley'in çizim kitaplarıydı. Geldiğinden beri her akşam çizim yapıyoruz. Bu çiziktirme işi tam da istediğim gibi kitap okumak gibi bir rutine dönüşüyor yavaş yavaş. Seviniyorum. Doğum günü için ayırdığım kitapların ikisi Silgi'den gelenler. Biri I Love to Draw diye gene çizim teknikleri öğreten bir kitap, diğeri de Stencil Art. Ben de buradan büyük stenciller içeren Lotta Jansdotter'ın bir katalogunu almıştım. Üçünü bir arada paket yaptım. Bir de internetten kumaş boyası siparişi verdim. Sadece ana renkler, ama bir de lila renk eklemeden edemedim. Lila'yı Hanife çok sever. Onu da düşündüm biraz. Amacım şu, Edremit'te o şablonlarla Yaman'ın t-shirtlerini, Hanifenin arzu ettiği kumaşları boyama partisi düzenlemek. Hanife belki koltukları için yastıklar diker, biz de üzerine desenlerini boyarız. Yaman'a bir büyük hediyemiz daha var. Onu tüm aile birleşip aldık. Hayır hayır bisiklet değil. Gene çok istediği bir şey. Ama onu yazmayayım. Okumuyor ama okuyacağı tutar falan sürprizi kaçar.

Üç Şey

2011-07-14T09:23:00.003+03:00

1-Sadece kocası için yemek pişiren kadınlar.
2-Fotoğrafa resim diyen benim gibi insanlara gıcık olan, ince giyerim ince türküsünü Bedia Akartürk'ten hiç dinlememiş, yorumlamamış insanlar.
3-Yıllarca beraber çalıştığı arkadaşı ekmeğinden olurken, umarsız kahkahalar atmayı başarabilen, yaşadığı dünyanın farkında olmayan insanlar.

Beslenme ve Etütlü Okullarda Neler Dönüyor???

2011-07-13T22:15:00.004+03:00

Biliyorsunuz çalışan bir anne olmam nedeniyle Yaman'ı yarı zamanlı bir devlet okulu yerine, beslenme ve etütlü bir devlet okuluna yazdırmıştım. Seçimimde etüt kısmı önemli bir yer tutsa da, en önemli etken beslenme kısmıydı. Bir okulda kantin olmaması, tencere yemeği çıkması benim için hayati bir öneme sahip. Ancak bozulan her şey gibi Beslenme ve Etütlü okullar da bozulmaya başladı. Önce Maltepe'deki bir etüt okulunda olanları öğrendim. Geçtiğimiz yıllarda yemek hizmetleri dışarıdan bir firmaya verilmiş, bir de güzel kantin açmışlar. Eminim ki çocukların çoğu yemekhaneden değil, kantinden yiyor. Bugün öğrendiğim kadarıyla da Göztepe Beslenme ve Etüt İlköğretim okulunda yemek hizmetlerinin dışarıdan bir firmaya verilmesi için görüşmeler yapılıyormuş. Bu yıla kadar yemekler günlük olarak okulda pişiriliyor ve çocuklar taze taze yemek yiyorken şimdi yemek firmalarının katkılı hazır çorbalarını, donmuş şinitzellerini yiyecekler. Dışarıdan hizmet veren firmaların tercih edilme sebeplerinden biri de okulun sendikalı hizmetli kadrosundan kurtulma arzusu. Bu hizmetlerin outsource edilme belası tüm şirketlerin tercih ettiği bir yöntemdi. Ancak okullara kadar sıçraması gerçekten çok üzücü. Bilmiyorum velilerin tepkileri bu tür uygulamalara engel olmaya yeter mi? MEB veya diğer resmi mercilerin bu tür konularda yaptırım gücü var mı? Yoksa okul yönetimleri keyfi uygulamalar konusunda sınırsız bir özgürlüğe mi sahip? Neler yapılabilir? Bu ülkede isteyenin istediği gibi at koşturması, atını alıp Üsküdarı geçmesi nasıl engellenebilir? Fikri olan var mı?

Martıyla Sohbet

2011-07-07T09:25:00.004+03:00

Saat 07.00 gibi uyandım, bir yandan Yaman'a sucuklu/kaşarlı tost, sallama çay yaparken, bir yandan da her akşam yıkadığım yaz okulu tshirtünü ütüledim, duştu, giyinmeydi derken, saat tam 07.31'de kapıdaydım. Her sabah yaptığım gibi apartman kapısını ayna olarak kullanıp, kendimi şöyle bir baştan aşağı süzdüm. Bahçe merdivenlerinden çıkıp, gül ve hanımeli kokularını içime çeke çeke yola çıktım. Bizim evin orada budama işine gücü kalmamış, sadece çiçekleri sulamaya yetişebilen çok yaşlı insanlar yaşadığı için kaldırımlardan yürünmez, bahçelerden fırlayan ağaç dalları ve çalılar her yanınızı çizer, ilerleyemezsiniz. Gençler deseniz hiç ilgilenmez. İlgilenmek isteseler de yaşlılar zaten izin vermez. Gençlerin iş bilmez ellerinde heba olmasındansa böyle dağınık kalmasını yeğlerler. Bahar gelip, ağaçlar yeşerince, kaldırımlar da böyle insan geçmez bir hal alınca, dalların gölgesi kedi ve köpekler için harika bir uyuklama alanına dönüşür. Her neyse. Bizim sokakta kaldırımdan yürünemediği için yolun tam ortasından ilerlemek gerekir. Yola fırladım. Bir iki adım attım. Baktım bir martı yavrusu, gacır gucur sesler çıkararak bana doğru ilerliyor. Günaydın, hayırdır yolunu mu şaşırdın dedim. Gene gacır gucur bir şeyler söyledi. Özür diledim, burada seninle uzun uzun sohbet etmeyi çok isterdim ama vaktim yok, servisim kaçacak diyerek soldaki merdivenden ana caddeye süzüldüm. Aslında gün, dünün ve bir önceki günün ve daha önceki günün ve daha daha önceki günün bir devamı olarak, berbat başlayıp, berbat bitecek bir gün olabilirdi. Ama işte karşıma neşelenmem için bir martı yavrusu çıkmıştı. Üstelik ben onu ilk gördüğümde, sohbetinden ördek falan sanmıştım. Benden hemen sonra çıkan Mehmet'le Yaman'da karşılaşmışlar. Mehmet o ördek değil bir martı yavrusuydu dedi. Yaman kedilere saldırdığı gibi sevmek istemiş, Mehmet evcil değil gagalar diye bırakmamış. Oysa benimle ne güzel sohbet etmişti.

Güzel bir gün geçirmeniz dileğiyle.

Bir ördekle, martıyı karıştıran zavallı plaza insanından sevgilerle.

Sanal Deneyimler

2011-07-06T14:49:00.003+03:00

Yaman şimdiye dek bilgisayarla çok içli dışlı değildi. Bu zamana kadar internette yarım saatten fazla zaman geçirmedi. Okulun tatil olmasıyla birlikte yaz okuluna başladı. Babaannesi tatile gitti. Yaz okulundan çıkışta biz çalıştığımız için anneannesinin evine gidiyor. Babası onu alana kadar bir kaç saatlik boş zamanı oluyor. Anneannenin evinde bilgisayar olduğu için vaktini çoğunlukla bilgisayar başında geçiriyor. Orada Murathan'ın da olması, okumayı da sökmüş olması Yaman'ı bilgisayara daha da yaklaştırdı. Bir kaç ay önce kendine Facebook hesabı almış. Bu naneyi kapatamıyorsun da. Her etkisiz hale getirişimde hesabını aktif hale getirmeyi başardı. Baktım başa çıkamayacağım, ben de profiliyle oynadım. Kimsenin onu bulamayacağı, arkadaşlık teklif edemeyeceği şekilde programladım. Sadece kuzenleri ve Mavi Ablasıyla arkadaşlığı var. İnternet hayatımızda her zaman var olacağına göre ve Yaman'ı bu dünyadan izole edemeyeceğime göre, uzaktan takip edip, korumaya çalışmak daha mantıklı sanırım. Geçen sabah fırladı ve balığımı beslemem lazım dedi. Ben de evdeki canlı balığı kastediyor zannettim. Meğer internette sahip olduğu sanal balığı beslemesi gerekiyormuş. Sanırım daha Farmville'i keşfetmedi. Bu oyunları geliştirenler ne kadar akıllı. İnsanların hayatındaki eksikleri keşfediyorlar. Doğayla olan bağlarımızın kopukluğu, hayatımızın işten ibaret oluşu, sadece akşamları bir kaç özel saatimizin oluşu, çocuklarımızın evlerde hapis oluşu... Tüm bunlar oyun yazılımcılarını sanal deneyimler için harekete geçiriyor. Hepimiz eve 19.30 civarında geliyoruz. Yaman'ın kendini bilgisayara iyiden iyiye kaptırmasını istemediğim için, hava kararana kadar evin önündeki çocuk parkında arkadaşlarıyla oyun oynamasına izin veriyorum. Zaten çocuklardan bir kaçının ailesi parkta başlarında nöbet tutuyor oluyor. Ben de mutfağın camından baktığımda rahatlıkla görebiliyorum. Ancak yaşamımızdaki bu eksiklik duygusundan kurtulamıyorum. Çocuğun dünyasındaki eksiklikler sinirimi bozuyor. Ne yaparsam yapayım, ne kadar özenli davranırsam davranayım bu eksiklikleri gideremiyorum. Bu vakitsizlik, planladığım hiçbir şeye yetişemiyor oluşum, yorgunluğum, yılgınlığım, her şey ama her şey üzerime geliyor bazen.

?

2011-07-03T19:41:00.002+03:00

Aşağıdaki komşumuzun oğlu sünnet oldu. Bahçede iki gün üst üste sünnet kınası, sünnet düğünü yaptılar. Bizi davet etmediler bu arada. Ama Yaman davetsiz kamber olarak hiç istifini bozmadı, gitti sünnet pilavını da, nohutunu da, tatlısını da mideye indirdi. Neyse eve geldi ben karar verdim, sünnet olmak istiyorum dedi. Zaten olacaksın oğlum, ama böyle değil, hastaneye gidicez, sünnetini olacaksın, eve geleceğiz dedim. Yooo dedi, anne ben geleneksel bir insanım, modern değilim ben, gelenek neyi gerektiriyorsa öyle olacak. Mert'in ki gibi.

ÜhhhHHHüüÜÜÜÜÜ

2011-07-03T11:28:00.005+03:00

Yaman'ın odasına gireceğim. Bu milyonlarca kalemin teker teker kağıda sürtülüp yazıp yazmadığını, oraya buraya saçılmış sayısız kitabın hangisinin okunduğunu, hangisinin yarım kaldığını, hangisinin hiç okunmadığını, artık oynamayacağı irili ufaklı oyuncaklarını kontrol etmek anlamına geliyor. Evin içinde bir aşağı bir yukarı gezip ne yapacağımı, nereden başlayacağımı düşünüyorum. Şimdi bilgisayara oturup müzik dinlemeye başladım. Güç toplamalıyım. Gene işim var, gücüm yok.

Huh! Başlayınca bitiyormuş. Saat 17:05

Dışarısı

2011-07-02T19:33:00.007+03:00

İnternette bir yerde görmüştüm, elinin şekline bakarak hangi mesleklerde mutlu olacağını söylüyordu. Ben elimin şekline göre dışarıda, açık havada yapılacak işlerde mutlu olurmuşum. Yirmi yıl camı bile açılmayan, klimalı ortamlarda çalışmış birinin bunu yeni öğrenmesi çok acı oluyor. Evi sevemeyişim, kendimi sürekli dışarı atma isteğim sırf elimin bu şeklindenmiş demek. Çok zor bir hafta geçirdim. İnsanların ekmeklerini ilgilendiren konular. Uykusuz, kabus dolu, huzursuz. Dün akşam, herhalde bugünün tatil oluşu da psikolojik bir rahatlama sağlamış olmalı. Erkenden (benim erkenim 23.30 civarı) yattım. Yatağa girmeden de bir vitamin kombinasyonu yuttum. Aslında sabah içilir ama ihtiyacım vardı. Saatin 06.00 olan alarmını itinayla susturdum. Deliksiz bir uyku çektim. Uyandığımda saat 11'e geliyordu. Çok uzun zaman oldu bu kadar uyumayalı. Ama zihnimi, bedenimi, her şeyi susturmam gerekiyordu. Kalkıp yatağın kenarına oturdum. Başucumdaki komodinin üzerinde duran kitapların toz yığınının altında kaybolduğunu farkettim. Kalktım banyoya gittim. Yerler dökülen saçlarımdan geçilmiyor, ayağıma dolanıyorlar. Elimi yüzümü yıkayıp Yaman'ın odasına girdim. Her yan oyuncak, giysi ve kitap dağınıklığı. Salona girdim akşamdan kalmış tabaklar, dört bir yana saçılmış koltuk yastıkları, resim kalemleri, kağıt yığınları. Yaman küçük odada bilgisayarda Dünyanın Merkezine Seyahati izliyordu ki dün gece de TV'de izlemişti. Sevdiği bir filmi yirmi defa izlemeden rahat edemez. Anne karnım aç dedi. Dur tost yapayım dedim. Mutfağa girip buzdolabını açtım. Alta baktım, üste baktım. Tam takır kuru bakır. Koridorda şöyle bir durdum. Sağa baktım, sola baktım. Duvarlar üstüme üstüme geldi. Gittim yatağıma uzandım. Mehmet yanıma geldi, işe gitmeden öptü, banyo yapmış, mis gibi kokuyordu. Yaman'a seslendim, hadi giyin çıkalım, Kadıköye gidip artiz yiyelim. Sonra da serseriler gibi dolaşalım dedim. Hazır asker, hemen giyindi. Karnımızı doyurduktan sonra sokaklardaki tüm kedileri seve seve gezmeye başladık.Kilisenin duvarındaki bu kediyi sevmek için, sanırım yarım saat oyalandık. Duvara oturdum. İleride bir kız çello mu, kontrbas mı ne olduğunu bilemediğim bir aletle müzik yapıyordu. Sanki o enstrüman için kızın vücudu çok ufaktı, hakim olamıyor gibiydi. Kadıköy'ün tüm ara sokaklarını arşınladıktan sonra Nezihe gidip, Jenga, Scrabble, Tabu, Uno oyunları aldık. Evet biraz abarttık. Ama Ağustosta 15 günlük tatilde bu sefer Mehmet de olacağı için vaktimizi zevkli geçirelim istedim. Sonunda geldik gene eve, istemeye istemeye. Bertrand'ım Russell'ımın anlattıklarını tekrar düşündüm. Çok doğru. Nedir bu ya, git alışveriş yap, temizlik yap, yemek derdine düş. O kadar siteler yapıyorlar, korku filmi müziği gibi cıngıllarla reklamını yapıyorlar, yok meridiyanlar, yok niş adalar. Fiyatları görünce de vış adalar oluyorsun. Ne gerek var böyle lüks evlere. Kimler alıyor bunları. Adam gibi ortalama siteler yapın, her blokun altına da bir yemekhane. Site yönetimi de bir yemek firmasıyla anlaşsın. Daire sahipleri de aylık aidat öder gibi bir yemek ücreti ödesin. İnsanlar sabah kahvaltısı, akşam yemeği işini böyle halletsin. Hem geleneksel yemek yeme alışkanlığımız da korunmuş olur. Hazır gıdaya mecbur olmayız. Bir de temizlik ekibi versinler. Haftanın her günü belli sayıda daire temizlenir. Böylece yedi günlük periyodlarda insanların evleri de temizlenmiş olur. Çalışan insanlar evlerine geldiklerinde birbirlerine, eğlenceye, sanata zaman ayırırlar. Kadınlardan bilim adamı, sanatçı, bok küsur çıkmıyor diyenlerin de çenesi kapatılmış olur.

Neyse son olarak güzel bir makale linki vereyim. Çöp analizi. İnsanlar hangi semtte ne yiyor. Bu yemek işini çözmemiz şart.

Silgi Hanım

2011-06-28T00:50:00.005+03:00

ABD'den istediğin bir şey var mı dedi. İlk aklıma gelen, hatta tek aklımda olan şey kitap. Ama İngilizcem iyi olmadığı için çocuğa hikaye kitapları istesem okuyamam diye düşündüm. Yaman'la resim teknikleri geliştirebileceğimiz kitaplar aklıma geldi. Silgi Hanım'ın önerdiği sitelere daldım. Bugün geldi paketim. Tam da en yoğun gün, ekranda deli gibi iş var. Müdürüm dolanıyor ortalıkta. Ben offtayım, kitaplara gömülmüşüm. Nasıl güzeller. İngilizce sorunumu Silgi'ye de söylemiştim. Ama çeviri falan istemedim. Google Translate'ten kafa göz yara yara çeviririm diye düşünmüştüm.

Karıştırırken kitaplardan birinin her sayfa arasında çeviri not kağıtları gördüm. Gözlerim doldu. Bu acayip bir şey. O kadar kitabı alıp, buralara getirmesi zaten benim için çok büyük, çok özel bir şey. Bir de çevirmesi. Üstelik sağlık sorunları yüzünden hepsini çeviremediği için bir de mail atmış, mahçubum diye. Ya benim mahçubiyetim ne olacak? Ben her gece iyi dileklerle uyurum (ateistliğime zeval gelmesin, dualarla değil! peh! evrenden isteyin olur diyollar ya, ondan sebep, çekim şeysi. aman annem alıştırmış işte küçükten. totem oldu, dilemeden uyuyamam) Tamam sağlık, huzur, para falan dilerim de, en çok dilediğim şey şudur: Karşımıza hep iyi insanlar, güzel insanlar çıksın, hep güzel günler görelim. Benim dileklerim kabul oluyor işte. Karşıma hep güzel insanlar çıkıyor. Bir kere de buradan teşekkür ederim. Senin de karşına hep güzel insanlar çıksın, hep güzel günler yaşa Silgi.

Yaman'la senin sayende çok eğleneceğiz. Belki de senin sayende çizimleri çok gelişecek. Tabii benim de. Kucak dolusu sevgiler.

Güzel Bir Gün

2011-06-26T23:13:00.001+03:00

Bu papatyaları ablam yırtık rahibelerim diye seviyor.

Önce erik topladık.

Aslında dutta topladık ama ellerim yapış yapış olduğundan fotoğraflayamadım.

Teyzesiyle semizotu topladılar.

Öykü şut çekiyor, kaleci Yaman.

Bu sefer kalede Mehmet var, şut Ali Bey'den. Topu havada yakaladım.

Mangal Kardeşliği.

Büyük Hala gözetiminde yoğun mangal eğitimi.

En önemli eğitim: köfteyi çevirme.

Domatesler şişe diziliyor.

Köfte yerleştirme.

Mangalımız pek düzenli. En önce patlıcanları foslattılar, nefis bir patlıcan salatası yaptık.

Dutları, etleri mideye indirdi, koştu oynadı, yoruldu. Sonunda kıçı bir sandalye gördü. Hep böyle uslu uslu otursa. Kaç yaşında başlar böyle oturmaya acaba?

Ehhe, kızlar sakın bloguna koyma dediler. Çok güven verici bir ses tonuyla, sizi temin ederim koymayacağım dedim. Ama iki kardeş bahçede yan yana oturup saatlerce öyle güzel sohbet ettiler ki, bu tatlı anı unutmayalım istedim.

Handan'dan Hatıra

2011-06-23T23:43:00.003+03:00

Bütün neşesi, bütün enerjisiyle Handan geldi. Rukiş'te bize katıldı. Pijama partisi yaptık. Handan bana ikinci kez yüzüğünü hediye etti. Barnaklarımız da tam uyuyor. Hemen taktım tabii. Bir sürü yüzüğüm var ama uzun yıllardır takmıyorum. Sahi neden takmıyorum bilmiyorum. Bu kadar üşengeçlik olur mu? Neyse gece yarısı bir ara Yaman uyandı, gel anne azıcık beni pışpışla, çok sesiniz çıkıyor uyuyamıyorum dedi. Git geliyorum dedim. Sigara kokmayayım diye ellerimi yıkadım. Yanına uzandım. Sırtı bana dönük. Sıvazlayıp, ninni falan söyledim. O sırada Yaman elimi tuttu. Parmağımda yüzüğü hissetti ve şöyle dedi:

-Siz Aslı mısınız?

Güneşin Batışı

2011-06-19T12:07:00.003+03:00

Tatil 2011-1

2011-06-18T19:58:00.015+03:00

Havalı başlığıma dikkatinizi çekerim. Bu sene cillop gibi tatil tarihleri kapattım:)

Genel olarak tatil boyunca ayrı takıldık. Ben kumsalda dalga sesleri terapisi yaptım, horul horul uyudum. Öyle ki arada kendi horlamama uyandım. Yaman da havuzda takıldı.

Ben deniz çocuğuyum. Daima deniz. Havuza girmekten nefret ederim. Yaman da havuzla tanışana kadar deniz çocuğuydu. Artık tatilde havuz da varsa beni mutlu etmek için göstermelik olarak denize bi giriyor. Beni açığa götürüp hadi bana eyvallah deyip bırakıp gidiyor. Doğru havuza.

Bu tatil boyunca denize her gün sadece bir defa girdi. Havuzdan yorulunca sadece dinlenmek için deniz kenarına geldi.

Bir de karnını doyurmak için.

Gerçi havuzu çekici kılan bir de arkadaş faktörü vardı. Çocuklar havuzu tercih ediyor işte.

Ben biraz anlıyorum derdini. Denizde yüzmek zorunda, havuzda tek yaptığı çıkıp çıkıp atlamak. Aslında ikisi de yorucu ama atlamak yüzmekten daha eğlenceli geliyor bu sıpalara. Hergün binin üzerinde atlayış yapmıştır herhalde. En favori atlayışı bombalama. Neyse ki su kaydırağı yoktu. O zaman havuzdan hiç alamazdık. Sahi o kaydırakları neden denize değil de havuza kuruyorlar anlayabilmiş değilim. Deniz daha temiz, ekstra temizleme gideri de olmaz.

Akşam yemeği öncesi pinpon oynamaya çalıştılar. Pek başarılı oldukları söylenemez. Çocuklar şimdi her şeyin hemen olmasını istiyorlar. Hiç uğraşmadan, egzersiz yapmadan. Plajda da beştaş oynamayı öğretmeye çalıştık. On defa bile denemeden öfff olmuyor dedi bıraktı. Oysa biz saatlerce beştaş oynardık. O yüzden de el-göz koordinasyonumuz çok küçükken gelişirdi. Aman ya ben de tatilde bile sürekli nelerin yolunda gitmediği üzerine kafa yormak zorunda mıyım? Naapalım dün öyleydi, bugün böyle. Bırak gitsin.

Her İki Kişiden Biri

2011-06-13T09:45:00.003+03:00

İçten içe ikimiz de işkilleniyoruz. Birbirimizi şüpheyle süzüyoruz. Sonunda Mehmet patlıyor.
-Ben kendimden emin olduğuma göre sen verdin.